poniedziałek, 18 kwietnia 2016

Polska - kamieni kupa czy kraj mlekiem i miodem płynący?

Od czasu do czasu, ostatnio coraz częściej jesteśmy atakowani bulwersującymi informacjami o zatargach militarnych między statkami morskimi lub powietrznymi Rosji i NATO w obrębie Morza Bałtyckiego i jego przyległości.

Warto przypomnieć słowa ostrzeżenia śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, w sprawie eskalacji rosyjskich dążeń militarnych, wypowiedziane w Gruzji podczas jego tam wizyty 12 sierpnia 2008 na wiecu w Tbilisi, w trakcie trwania militarnego konfliktu między Gruzją i Rosją: "Teraz Gruzja, jutro Ukraina, pojutrze kraje bałtyckie a potem Polska". Kilka miesięcy później w tejże Gruzji strzelano do Prezydenta Kaczyńskiego a półtora roku później Prezydent Kaczyński został zabity.

Ostatnio polskie media zamiast straszyć konfliktami militarnymi, informują skąd te konflikty się biorą. No, rewelacja. Ano stąd, że środkowy Bałtyk, państwa bałtyckie i Polskę Rosja traktuje jak swoje dominium militarne, gdzie może względnie otwarcie operować. Nie wiąże się to z agresją wobec państw takich jak Polska, Finlandia, czy Estonia, bo to są tzw. małe Pikusie i nie one są celem Rosji. Celem Rosji jest utrzymanie pasa obronnego dla Rosji przeciwko NATO. Takie strefy wpływów - rosyjskie i zachodniej koalicji antyhitlerowskiej ustanowiono na konferencji w Jałcie w lutym 1945 r. - której wyniki niewzruszenie nadal obowiązują.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d2/Yalta_summit_1945_with_Churchill%2C_Roosevelt%2C_Stalin.jpg/800px-Yalta_summit_1945_with_Churchill%2C_Roosevelt%2C_Stalin.jpg

O ustalonej dla Rosji strefie wpływów media informują już bez blokad, natomiast milczą na temat historycznego źródła tego podziału, czyli konferencji jałtańskiej z udziałem Stalina, Roosevelta, i Churchilla. - Bez przedstawicieli Polski, za to w pałacyku należącego ongiś do Potockich - co znamienne.

W lutym roku 1945 nie istniała broń atomowa, porozumienie jałtańskie jej nie obejmowało, ani nie przewidywało. Już kilka miesięcy później groza wojny atomowej rozbiegła się po świecie za sprawą ataku amerykańskiego na cywilne miasta w Japonii i uśmiercenie w kilka minut setek tysięcy osób. Istnienie broni jądrowej w naszej strefie oznaczało tylko jedno: pas pomiędzy strefą wpływów Rosji i utworzonego wówczas NATO musi być odpowiedniej szerokości i ten pas ulegnie w wojnie jądrowej totalnemu zniszczeniu. Były różne wersje tego pasa, jednak w każdej z tych wersji Polska była i nadal jest od początku lat 50-tych do dziś i nadal terytorium spalonej i zniszczonej ziemi. Również wojny tzw. gwiezdne miały i mają odbywać się nad terytorium neutralnym dla walczących stron, czyli m.in. nad Polską. Taka była doktryna amerykańska i taka była doktryna rosyjska, oba mocarstwa nie miały co do tego ani szczególnego interesu, ani wątpliwości.

Bardzo charakterystyczne jest, że z Polski wyszły aż 3 inicjatywy pokojowe, mające na celu uratowanie pasa terytorium przewidzianego przez oba mocarstwa do zagłady, mianowicie: Plan Rapackiego z 1957 roku, Plan Gomułki z roku 1964 i Plan Jaruzelskiego z 1987 roku. Dwa pierwsze plany zakładały stworzenie strefy bezatomowej - bez broni, bez produkcji atomowej i bez atomowych ataków na strefę w razie rozpoczęcia wojny atomowej. Plan Jaruzelskiego przewidywał konkretne cele i zdania do osiągania tych celów, zmierzających do stopniowego rozbrojenia atomowego w dotychczasowej strefie śmierci, która miała być zamieniona w strefę pokojową. Strefa o której mowa we wszystkich planach to strefa rażenia atomowego ze strony obu mocarstw, czyli Polska, dawna Czechosłowacja czyli Czechy i Słowacja oraz NRD i RFN czyli współczesne Niemcy.

Zawracanie głowy z tzw. amerykańską tarczą na terenie Polski na polskich Mazurach,a później w Toruniu, miało na celu sprawdzenie reakcji Rosji na amerykańskie przekraczanie swojej strefy wpływów, która aktualnie, na mocy tajnego lub niepisanego porozumienia z przełomu lat 80 i 90-tych została ustalona na Odrze (granica na czas wojny, a na Wiśle - granica na czas pokoju). Ustawianie drewnianej makiety amerykańskiej rakiety w Mrągowie czy Ketrzynie wywołało zrozumiałe zaniepokojenie Rosji i w odpowiedzi wojskowe manewry przy granicach Polski i na Bałtyku. Oczywiście po miesiącu makiety zostały zabrane i wyprowadzone w rejon Torunia, gdzie o nich zapomniano, lub poddano dezintegracji. Tarczy w Polsce - już nie było, a sprawdzenie reakcji rosyjskiej zostało dokonane.

Warto zdawać sobie w pełni sprawę, że władzom USA i NATO, w żadnym stopniu nie zależy na przesunięciu strefy wpływów z Odry na Bug, czy dalej, dlatego zapędy Ukrainy o przyjęcie do Unii Europejskiej czy NATO kwitowane są lekceważeniem - także ze strony platformianych władz w Warszawie, do których zwrócił się na samym początku Wołodymyr Hrojsman po jego wyborze na Przewodniczącego Rady Najwyższej po Majdanie w roku 2014. Ani Tusk, ani Platforma ani tym bardziej Sikorski nie mogli mu nic ani dać, ani obiecać. Sikorski pojechał do Kijowa by powiedzieć Ukraińcom twardo: albo się poddacie Rosji, albo nie zostanie tu kamień na kamieniu. W podobnych słowach wypowiadał się minister spraw wewnętrznych Polski, Sienkiewicz o Polsce: to znamy bardziej: chu, du i kamieni kupa.
W świetle wszystkich tych danych i ich analizy nie dziwi, że platforma wraz z całym swoim zapleczem usiłuje ewakuować się w rejon względnie bardziej bezpieczny niż strefa śmierci w Polsce, czyli na Zachód, a najchętniej do Ameryki Południowej, gdzie niektórzy lokują nie tylko pieniądze, ale zapewne mają kupione już określone hektary i hacjendy. Wizyty Tuska w Andach, czy Wałęsy w Chile wyraźnie na to wskazują.

Lech Kaczyński wiedział o tych wszystkich uwarunkowaniach, bo wiedzą o nich wszyscy w miarę rozgarnięci politycy, Sikorskiego, Siemoniaka i Sienkiewicza nie wyłączając. Warto zdać sobie sprawę, że to Lech Kaczyński próbował - jako jedyny polski polityk po 1989 roku, a przed rokiem 2010 - zmontować międzynarodowy blok broniący Polskę przed atomową zagładą i odsuwający od Polski przekleństwo Jałty. Nie udało mu się, został zabity. To wyzwanie stoi przed Prezydentem Andrzejem Dudą i Rządem Pani Beaty Szydło.
Życzymy Wam powodzenia w tych staraniach, bo Wasze powodzenie oznaczać będzie dla Polski zamianę losu kupy kamieni w kraj mlekiem i miodem płynący - status na jaki Polska zawsze zasługiwała i zasługuje.
Szczęść Boże!

czwartek, 4 czerwca 2015

Nowa Polska

Nowy Wymiar doczekał się Nowej Polski.
Polacy wybrali polskiego, uczciwego prawdziwego Prezydenta Polski.
Jesienią wybierzemy prawdziwy polski Parlament.
Polska wyrasta i rozkwitnie na glebie zroszonej świętą krwią naszych ojców, dziadów i pradziadów, którzy zginęli za wiarę, za honor i za Ojczyznę.
Tak nam dopomóż Bóg!


poniedziałek, 2 czerwca 2014

Magia i religia

 Ciekawy artykuł powstał w wyniku mej pracy na forum Imladis:

W temacie "Magia i religia" najbliższa mi jest wypowiedź merkaby:

merkaba napisał(a):

magia to demony bawią sie ludźmi  wmawiaja ze to ludzie rządzą ale jest to odwrotnie  to demony rządzą ludźmi którzy parają się magia  i tak samo za tarotem stoja demony  jak wykazał to  Jan Suliga  tarocista
Podpisałbym się pod tym zdaniem dwiema rękami, gdyby merkaba racjonalnie wyjaśnił, czym, w jego ujęciu, są demony.
A na to pytanie, ani merkaba, ani żaden z dyskutujących katolików, a nawet księży na katolickich forach dyskusyjnych, nie umieli, lub nie chcieli odpowiedzieć. Konia z rzędem temu, kto znajdzie racjonalną odpowiedź w katolickich dziełach naukowych.

Wobec tego, według katolików, demony mogą być wszystkim, co negatywne, złe.
Nie jest to racjonalne wyjaśnienie, ale jakoś tam sytuuje dyskusję w bardziej konkretnym miejscu.
Zostawmy teraz rozważania o demonach, bo temat nie jest o nich.

W zjawiskach magicznych charakterystyczne są następujące rzeczy:

1. Bardzo silna osobista potrzeba i wola człowieka do dokonania się zjawiska "niemożliwego", z punktu widzenia sił i zasad natury.
2. Wezwanie do realizacji tego zjawiska wszelkich możliwych sił, poza Bogiem.
3. Koncentracja umysłu, wysiłek woli, ewentualne wsparcie pobudzonych wezwaniem energii dokonuje tego "niemożliwego" zjawiska.

Z Prawa Wolnej Woli wynika, że człowiek wszystko może, jeśli chce. Ayalen, w istocie, nie chce być miss świata, bo gdyby rzeczywiście chciała, toby nią była.

Co się dzieje dalej?
4. Konsumpcja zjawiska "niemożliwego".
5. Lokalny znaczący deficyt energii, powstały w wyniku lokalnego zaburzenia energetycznego, koniecznego dla dokonania zjawiska "niemożliwego" racjonalnie.
6. Realizacja Prawa Zwrotu - intensywny zwrot energii od miejsc, gdzie jest jej dużo do miejsca z deficytem energii - wyrównanie.

Tu nie trzeba żadnych demonów - energia płynie sama, zgodnie z gradientem wielkości, od większej do mniejszej.
Prawo Zwrotu dotyka zazwyczaj całkiem zdrowe, napełnione energią istoty, które nagle zamiast cieszyć się pełnią życia i zdrowia, nagle chorują lub umierają. Są to albo sprawcy magii, albo osoby z ich otoczenia, rodziny.
Cyganki przy znaczących sprawstwach wróżebnych, usilnie namawiają by więcej zapłacić za działanie o większej magii. Nie wiem czy robią to świadomie, jednak czynią bardzo dobrze, bo pieniądz jest nośnikiem energii i można w jakimś sensie wykupić za pieniądze czyn magiczny - Cyganki właśnie to robią!
Jednak jeśli nie zapłacisz, to czyn magiczny będzie się domagał zapłaty w przestrzeni. I znajdzie ją, gdziekolwiek. Bo tak działa Prawo Zwrotu.

Gdzie tu miejsce na demony?
Znalazłoby się, szczególnie, gdybyśmy wiedzieli o jakie demony chodzi, kim one są w rozumieniu podnieconych zjawiskami magicznymi ludzi.
Bo demon jest przecież koncentracją energii, podobnie jak każda istota żywa. I jako taki, może pomóc w realizacji zjawiska "niemożliwego" jeśli człowiek o to prosi. Demon, upiór astralny może też zrodzić się w procesie realizacji zjawiska "niemożliwego" lub w związku z jego zaistnieniem. Taki demon będzie koncentracją negatywnej energii, żądającej zwrotu wydatku energetycznego za czyn "niemożliwy". Taki demon zniknie dopiero wtedy, gdy nasyci się odpowiednią ilością energii, zwróconą w zamian za energię wydaną na zjawisko "niemożliwe".

 Aaa, w temacie jest jeszcze Kościół i jego rola.
Kościół oczywiście zdaje sobie sprawę z tych mechanizmów, choć ta świadomość jest schowana za maską strachu i wyobrażeń demoniczno - diabelskich. Nawiasem, realny diabeł istnieje i chętnie pomaga w zjawiskach magicznych, tylko rzadko go o to proszą.

Kościół słusznie namawia ludzi do życia naturalnego, zgodnie z naturą, a nie odwrotnie.
Naturalną misją Kościoła jest prowadzić Boże owieczki do Nieba, a owieczki spokojnie idące w kierunku nakazanym przez Pasterzy nie sprawiają kłopotów. Kiedy jednak człowiek zaczyna robić coś wbrew naturze, tu Pasterze nieraz się gubią, złoszczą, czasem wymachują klątwami.

A Jezus wyraźnie powiedział:
W Niebie jest znacznie większa radość z nawróconego grzesznika, niż z wielu nabożnych, żyjących cały czas zgodnie z Prawem Bożym.

 W temacie pozostają do wyjaśnienia co najmniej jeszcze trzy kwestie:

1. Co to jest zjawisko "niemożliwe"?
2. Jak do zjawisk magicznych odnoszą się inne niż chrześcijańskie, religie?
3. Czy religia to też magia, czy opiera się na magii?

Otóż zjawisko "niemożliwe" to zjawisko, jakie w aktualnych warunkach temperatury, ciśnienia i otoczenia nie zachodzi.
Fizycy i termodynamicy twierdzą i udowadniają, że w przyrodzie zachodzą zjawiska, w których entropia materii i energii rośnie.

Jeśli S - entropia, t2 czas późniejszy, t1 - czas wcześniejszy, to
Delta S >0  gdzie Delta S= S(t2)-S(t1)

To ważne zjawisko pozwoliło sterować energetykom procesem wytwarzania pary i zatrudniania pary do napędzania statków parowych, maszyn itp. W XX wieku jednak, coraz więcej uczonych fizyków a i filozofów zaczęło interesować się zjawiskiem życia. Okazało się, o czym podręczniki fizyki milczały co najmniej do roku 1980, że życie przeczy tej podstawowej zasadzie wzrostu entropii.

Z punktu widzenia naszych rozważań, życie jest zjawiskiem magicznym, "niemożliwym" uruchomionym przez nieznanego sprawcę z niewiadomymi skutkami ubocznymi.

Mimo emocji idącymi za tematem znalazł się w II połowie wieku XX wieku uczony, Ilya Prigogine, fizyk badający życie, laureat Nagrody Nobla, który odkrył, że tak jak w cieczy o pewnej energii tworzą się chaotyczne ruchy mikrobraunowskie, odpowiedzialne za pewne zjawiska energetyczne, niezrozumiałe z punktu widzenia statycznej termodynamiki, tak w przestrzeni mogą w wyniku jej ruchliwości stworzyć się w ograniczonej przestrzeni lokalne obszary, gdzie entropia miast rosnąć - maleje.
Nie ma w tym więc Ręki Boga, tylko chaotyczny ruch, niechcący tworzący życie. Życie bardzo nietrwałe termodynamicznie - z takiego punktu widzenia. Jednak o dziwo ( tego już Prigogine nie rozważał - to moje), wraz z rodzącym się w wyniku "tchnienia chaosu" życiem, rośnie i wzbogaca się  forma, w której życie jest umieszczone. Forma przybiera postać równie "niemożliwych" termodynamicznie systemów, jak życie.

Mówimy, że stworzenie człowieka żywego, z jego duszą, ciałem i świadomością jest cudem.
A równocześnie, jakże często nie dostrzegamy, że zaistnienie form w których mieszka życie jest również niezwykłym, niemożliwym cudem.
Człowiek, zwierzęta, rośliny, nie mówiąc o bogactwie różnorodności materii nieożywionej - to wszystko są cuda "niemożliwe" do zaistnienia w normalnych warunkach ciśnienia i temperatury i innych warunków otoczenia.

Czymże jest więc zjawisko "niemożliwe"?
W moich oczach jest dowodem na to, że w sytuacji chaosu, gdy materia biernie poddaje się otoczeniu, dotyka ją czasem Ręka Boża i nagle zaczyna dziać się cud tworzenia "niemożliwej" formy i cud życia.
Te sytuacje w zetknięciu z Ręką Bożą nie są w istocie swej niemożliwe, tylko są bardzo mało prawdopodobne. A to wielka różnica. Ta różnica robi różnicę jakościową. Bo Bóg nie łamie Prawa Bożego jakie nadał naturze. Bóg w tym Prawie szuka swego miejsca, zapisanego tam już w akcie stworzenia. I wchodzi tam działając. A nam wydaje się, że oto cuda się dzieją. Mało jeszcze wiemy o naturze.

2. Inne religie.
Dobrze, że padł głos w sprawie Islamskiego stosunku do magii.
Dokładnie, taki sam mechanizm działa we wszystkich religiach, gdzie są Pasterze i są owce.
Pasterze nie chcą się męczyć z owcami, które błądzą.
Również u satanistów pewnie tak jest, choć brzydzi mnie badanie tego ruchu religijnego.

3. Czy religia jest magią?
Oczywiście, że jest img/smilies/big_smile
Nie tylko religia, każde czarowanie jest magią.
Te wszystkie męskie flirty, uwodzące zachowania kobiet mają w sobie mnóstwo ładunku magicznego.
I rzeczywiście cuda się w wyniku tych zachowań dzieją.
Potem Prawo Zwrotu zabiera zapłatę w postaci nieszczęśliwych związków, nieszczęśliwych dzieci itp.
To zresztą jest dowód na magię zachowań narzeczeńskich.
A religie?
Religie rzadko wzywają na pomoc dla wsparcia swoich zamiarów i dążeń jakieś nienazwane demony.
Religie wzywają do realizacji celów religijnych samego Boga.

Jest w tym czystość i demoniczność zarazem.
Zanim się oburzysz, że tak napisałem, pomyśl skąd mi to przyszło do głowy.
Czystość wynika z Istoty Boga, który jest nieskończenie czysty.
A demoniczność? Z chorych i nieczystych intencji prowadzących człowieka, który rozwija religię.
Obserwowaliśmy na Ziemi setki, może tysiące różnych religii. Miały one swe źródło w objawieniach nadprzyrodzonych, albo w przemyśleniach filozoficzno mistycznych jakichś ludzi. Inni ludzie zabrali ze sobą zarówno objawienia, jak i te przemyślenia i rozwinęli je w religie.
Efekty były bardzo różne. Zależały w znacznym stopniu od czystości intencji i czystości działań ludzie kreujących nową religię. Społeczeństwa wpatrywały się w intencje i prędzej czy później oddzielały religie czystsze od mniej czystych i brudnych wręcz.
Dla ratowania dorobku życia, niektórzy przywódcy religijni uciekali się do magii i zbrodni.
Tak mówi historia.

W Kościele Katolickim podoba mi się powrót do naturalnych zasad - do czego nawołuje Papież Franciszek.
Podoba mi się podniesienie mądrości człowieka na wysoki poziom rozmówcy dialogującego z Bogiem - czemu dawał przykład Papież Benedykt XVI a wcześniej Papież Jan Paweł II.
Wreszcie to, co najważniejsze, podniesienie pozycji miłości na najwyższy z możliwych poziomów dla człowieka, najwyższy i jednocześnie bardzo bliski - to co uczynił święty Jan Paweł II Wielki.

 Działalność Helen  Ukpabio, głowy nigeryjskiej sekty religijnej, w materiale szumnie i kłamliwie nazwanej Kościołem chrześcijańskim - Zielonoświątkowców jest typowym przykładem wtapiania magii w działalność religijną.

Obejrzyjcie film autorstwa pani Ukpabio, film, w którego wyniku umocniła się pozycja religijna  pani Ukpabio, natomiast okupione to zostało śmiercią i gehenną tysięcy małych dzieci w Nigerii. Film jest niezwykle ciekawy, to wszystko dzieje się naprawdę w roku 2014 !!!

http://www.wykop.pl/link/1886416/film-a … n-ukpabio/


http://imladis.p2a.pl/viewtopic.php?pid=310031#p310031

niedziela, 29 grudnia 2013

Zamiast

Zamiast żałosnych prób wskazywania palcem - o tu jest ZŁO, a tu jest DOBRO,
zamiast egoistycznego szukania sobie NAGRÓD a innym KAR,
zamiast szukania sobie ZWOLENNIKÓW by pokonać PRZECIWNKÓW,
zamiast krzyczeć JA mam prawdę, a TY kłamiesz,
zamiast całego tego zgiełku i chaosu,

uśmiechajmy się do SIEBIE wewnętrznie,
uśmiechajmy się do WSZYSTKICH napotkanych Istot,
nie zabierajmy NIKOMU wolności,
KAŻDĄ Istotę obdarowujmy Miłością,
miłością obdarzajmy SIEBIE,
szanujmy się NAWZAJEM,
nie martwmy się o NIC,
nie złośćmy się na NIKOGO,
bądźmy ZAWSZE pogodni,
szukajmy Boga w oczach drugiego CZŁOWIEKA,
łączmy się z WSZYSTKIMI w Jedności,
zachowując WŁASNĄ piękną odrębność,
ufajmy ZAWSZE Bogu,
bądźmy ZAWSZE szczęśliwi.

JAM JEST

JAM JEST Światłością Serca
Co lśni w ciemności bytu
I przemienia wszystko na złocisty skarbiec
Umysłu Chrystusa.
Wysyłam mą miłość
Na wsze strony świata
By wymazać wszelkie błędy
I przełamać wszelkie bariery.
JAM JEST potęgą nieskończonej Miłości
Rosnącej w siłę
Aż do jej zwycięstwa,
We wszechświecie bez końca!


JAM JEST !

Poczucie bezpieczeństwa, niewinności i dostatku

TAK JEST !

niedziela, 7 lipca 2013

Kraków




Kraków jeszcze nigdy tak, jak dziś,
Nie miał w sobie takiej siły i
może to ten deszcz, może przez tę mgłę,
może to mój nastrój
ale w każdej twarzy ciągle widzę cię.
Wśród turystów Rynek tonie znów,
ktoś zakrzyknął głośno, błysnął flesz...
Na Gołębiej twój płaszcz zaczepił mnie
w wystawowym oknie,w autobusie , w tłumie gdzieś...

Widzę cię - tak, wiem
nie zrobię więcej zdjęć - tak, wiem
nie będę prosił, lecz... - tak, wiem
to przecież żaden grzech - tak wiem...

Kraków hejnał gra - tak wita mnie,
patrzy na mnie, jakby wiedział, że
wracam po to, by choć na kilka chwil
zamknąć oczy i móc uwierzyć, że

Widzę cię - tak, wiem. . . itd. x 2
(Autor: P. Myszor, wykonanie: Marek Grechuta i Myslovitz)


***
Wielki stary kochany Krakowie
ileś ty Polski  widział nikt się już nie dowie.
Tyś patrzył na Polaków, ich codzienne losy,
tyś setki lat słyszał nasze polskie głosy.

Byłeś świadkiem  radości, widziałeś też klęski,
zawsze przecież ty byłeś prawdziwie zwycięski.
Nawet w czasach trudnych, nawet w czasach wojny,
twój majestat pozwalał nam przetrwać spokojnie.

Pozwoliłeś mi wpleść w twą historię starą
moje chwile szczęścia i rozbłyski wiary,
rodzinne radości i smutne rozstania.,
te spotkania, co były czasem pożegnania.

Nie mam dziś już siły na długie spacery, 
pozwól mi jednak jeszcze odwiedzić twe skwery, 
przejść na Wawel, na Planty, zajrzeć do Sukiennic
i przyjmij moją miłość, jedną z twych tajemnic.

By kolejne szeregi  pokoleń Polaków
chłonęły tu miłość, tu gdzie stary Kraków, 
by tu nie tylko mury prastare zostały, 
by kochające serca tu bić nie przestawały.

(Martin, 8.07.2013)

poniedziałek, 17 czerwca 2013

Być katolikiem - trudna sprawa



Refleksje na rzekomo katolickim forum:

Forum nie jest katolickie.
Wynika to zarówno z moich doświadczeń:
http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=853071#p853071
jak i wyjaśnień moderatora:
http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=853130#p853130

Wszedłem tu zwiedziony zaproszeniem merss, która przedstawiła mi to forum jako oazę katolickiego pokoju. Lawina pomówień, impertynencji, błota, pomyj, nienawiści, agresji i nieprawdziwego prezentowania istoty wiary katolickiej, jaką tu zastałem, sprawia, że nie chcę tu być wśród uczestników tego forum i być uważany za kogoś spośród tego środowiska.

Poprosiłem uprzejmie blisko miesiąc temu o skasowanie mojego konta na tym portalu. Zamiast realizacji prośby otrzymałem kolejną porcję impertynencji od moderacji. Czy tutejsza moderacja  naprawdę nie umie zrealizować normalnej prośby użytkownika, złożonej zgodnie z regulaminem i zgodnie z ogólnie obowiązującym prawem?

Przy okazji.
Thorwald napisał:
Mam jednak nadzieję, że Moderacja nie posunie się do kolejnego curiosum i nie każe teraz jeszcze samym użytkownikom uważać się za kogoś za kogo ktoś całkowicie obcy ich uważa, wbrew odczuciu ich samych

http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=856599#p856599

To się już stało na przełomie 2012/2013 gdy impertynencje i groźby moderator merss sprawiły, że uległem jej i przestałem pisać w działach chrześcijańskich i katolickich, bo ona uznała, że nie jestem katolikiem i stwierdziła, że jeśli tam coś napiszę, to będzie mnie szykanować i represjonować za to.
Ja jestem katolikiem, jednak wtedy na jakiś czas zrezygnowałem z deklarowania się jako katolik, by nie doprowadzać do zgorszenia publicznego poprzez gorszące przepychanki z merss, które, jak wiadomo skądinąd, jest grzechem.

Do deklarowania wiary katolickiej wróciłem po kilku tygodniach, bo przecież nie może być tak, że jakaś agresywna postawa, jakichś ogarniętych nienawiścią do katolików ludzi, miałaby pozbawić mnie wiary w Chrystusa i w Kościół Chrystusowy.
Odchodzę stąd jako katolik,  w pełni łączący się  z Papieżem.

Cała ta przygoda z forum katolik.pl jednak, nie ukrywam, zachwiała moją wiarą i sprawiła, że potrzebowałem w związku z tym, autorefleksji.
Minęło wiele tygodni od tych przepychanek z pseudo katolikami. Myślę, że moje miejsce nadal jest w Kościele, by bronić tu Chrystusa i ludzi którzy w Niego wierzą i Go kochają. Szatan i jego demony mieszkają tu również i trzeba tu być, by je z Kościoła wyprowadzać, trzymając za Boską Rękę samego Chrystusa.
Szczęść Boże wszystkim ludziom dobrej woli!

http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=858021#p858021

I może najważniejsze, co warto uratować z pogromu na tym pseudo katolickim miejscu:
dwie zasady w stopce podpisu małego kwiatka, zasady, których bronił przed "katolikami" na tym forum:

 To wiara i miłość, a nie teologia i filozofia prowadzą do Boga.
Wierzę w Ducha Świętego, który od Ojca i Syna pochodzi. 

sobota, 25 maja 2013

Manipulacja

 To jeden z moich ostatnich postów na forum katolik.pl.
Zrezygnowałem z pisania tam.
 
 
Ja wprawdzie z mediów słucham tylko Radio Maryja, a w telewizji oglądam wyłącznie serial o rodzinie Kiepskich, to sporo informacji bieżących wyczytuję z internetu, gdzie nie muszę korzystać z przygotowanych papek dla lemingów, tylko sam sobie dobieram źródła informacji, najczęściej ze źródeł zróżnicowanych światopoglądowo.

Rozpoznawać manipulacje w mediach nauczyłem się za czasów Sokorskiego i Szczepańskiego. Pierwsze moje lektury objęły panegiryk na rzecz zmarłego niedawno Stalina w Święrszczyku, którego archiwalny egzemplarz przechował się w domu przez kilka lat bym mógł z nim się zapoznać. Jednym z pierwszych pytań, jakie zadałem w życiu było:
Dlaczego ten sympatyczny Pan z wąsami jest opisany w tym artykule niemal jak Pan Bóg i dobra istota, skoro odkąd pamiętam cała rodzina cierpiała z jego powodu, a niektórzy stracili życie?


Wiem na czym polegają prostackie kłamstwa i wiem na czym polega manipulacja. Miałem okazję przejść pełny kurs technik NLP, które były mi przedstawiane jako coś niezwykle dobrego, ułatwiającego świetlaną przyszłość i znakomitą karierę. Pan Bóg strzegł i podpowiedział mi w intuicji, że to coś bardzo śmierdzi. Rzeczywiście, po latach, gdy z dystansem spojrzałem na NLP w wybranych przez siebie szczegółach zobaczyłem diabelstwo tej techniki. Ona jest jak rak, na którego nie ma lekarstwa. Psychomanipulacją się nasiąka i tego nie da się później z siebie zedrzeć i zetrzeć. Człowiek oszukujący i kłamiący, który włożył w fałszowanie całego siebie jest grzesznikiem przeciwko Duchowi Świętemu. On już nie wierzy Bogu tylko każdemu, kto udawał i udaje Boga w jego własnych fałszerstwach.

Kiedyś na tej zasadzie Urban wierzył Jaruzelskiemu. Dziś Lis wierzy Tuskowi.
A my zdajmy sobie sprawę, że za tymi wiarami stał i stoi szatan - książę kłamstwa. Stoi i śmieje się z nas złośliwie.

_________________
To wiara i miłość, a nie teologia i filozofia prowadzą do Boga.
Wierzę w Ducha Świętego, który od Ojca i Syna pochodzi.

czwartek, 3 stycznia 2013

osamotnienie


Wyprowadził nas Bóg
na rozstaje dróg.
Zostawił wśród nocy
bez żadnej pomocy.
W naszej poniewierce
mamy tylko serce.
Więc idźmy, działajmy,
serce ludziom dajmy ...

niedziela, 23 grudnia 2012

Trwanie w rozłące



Już jesteśmy po końcu świata, a wciąż w adwencie.
Warto pamiętać, że Pan nie nadszedł, a przyjdzie jak złodziej w nocy...
Czekajmy i trwajmy ...

Znalazłem na wrzucie znakomitą listę piosenek do odtwarzania przez wiele godzin. Pierwsza część zawiera piosenki wykonywane od Alibabek do Heleny Majdaniec, druga część od zespołu No To Co aż po Mirę Zimińską. Obie listy zawierają kilkaset piosenek nieraz bardzo dalekich klimatem od Alibabek,  Heleny Majdaniec, No To Co czy Miry Zimińskiej.

http://elementarz12.wrzuta.pl/playlista/1FPLBqiP67U/alibabki_-_majdaniec 

http://elementarz12.wrzuta.pl/playlista/9Sa5KlI6i3o/n-z_pol

Zapadłem w klimat piosenek przełomu lat 50 i 60 - lat z których się wywodzę, bo takie piosenki tam przeważają.
Byłem śpiewającym dzieckiem i łapię się co trochę na tym, ze wiele z tych piosenek nie tylko znam, ja je śpiewałem ze słuchu. Bo wtedy nie było skąd wziąć tekstów, zapisywało się je słuchając radia. Telewizji praktycznie nie było.

Takim kultowym przebojem dla mnie w tamtych latach była piosenka Krystyny Konarskiej "Doliny w kwiatach. " Znałem ją na pamięć, bardzo ceniłem i prawie płakałem śpiewając o tej smutnej rozłące między kochającymi się ludźmi.

http://w813.wrzuta.pl/audio/69Alt3y3L3O/krystyna_konarska_-_doliny_w_kwiatach

Doliny w kwiatach to był wielki przebój roku 1966.

Tęskniłem wówczas za ojcem, który od lat był daleko, coraz dalej. Nie rozumiałem wtedy dlaczego tak było, bardzo mnie to bolało. I teraz gdy słuchałem tej piosenki przypomniałem sobie. To wtedy zakodowałem sobie rozstania z bliskimi jako coś bolesnego a spotkania po długim czasie uznałem za cudne chwile pełne szczęścia. Bez płaczów nocnych, jakie słyszałem wtedy z sypialni mamy, zanim tata ponownie wyjechał. Bez posępnych min i nastrojów, jakby ktoś umarł, gdy tata dopiero co wyjechał.

Kilka lat później, gdy dojrzewałem, wprowadziłem sobie kolejny kod na życie.
Ponieważ życie artystyczne było dla mnie niemal oczywiste wówczas, jako sposób życia dla mnie, postanowiłem pokochać "wybitną artystkę" która musiałaby jeździć po świecie za sławą. Ja miałem na nią nieustannie czekać jak Penelopa i jej powrót przekształcać w wielkie domowe i rodzinne święto. Role artystki miała pełnić Zdzisława Sośnicka, Urszula Sipińska lub inna podobna, utalentowana piękna i sławna pani. Ciekawe, ze odwróciły mi się wtedy role, przecież to ja miałem i chciałem być "wybitnym artystą". Może chciałem udowodnić KOBIETOM, że można czekać na ukochanego i gdy wróci, nie robić mu awantur i nie płakać bez sensu?

Mijały lata.

Ożeniłem się z wielką artystką życia. Tak wielką, że z początku tego nie było widać.
Ja nie byłem ani artystą życia, ani nie zostałem wybitnym artystą estradowym. Myślę, że udało mi się nieoczekiwanie zostać artystą w pracy zawodowej i to bynajmniej nie jest ponury żart.
Oczywiście nie przestałem lubić się bawić i może właśnie dlatego praca mnie lubiła a ja lubiłem swoje kolejne prace.

Nadszedł jednak dość szybko czas sprawdzianu naszej odporności na rozłąki.
Pierwszy raz to było w połowie lat 80tych, gdy w domu darły się bliźniaki, a ja dostałem piękne zaproszenie do kończenia pracy doktorskiej w oddalonym o 600 km Szczecinie.
To była trudna decyzja, jednak nie wahałem się by ją podjąć.
Pozostałem z żoną i dzieciakami. Doktoratu nie zrobiłem potem już nigdy.

Jednak bieda aż zapiszczała, gdy urodził się trzeci synek, a rodzina zawisła na mojej jednej, instytutowej pensji. Wtedy podjąłem dalszą decyzję, bardzo ważką. Koniec z pracą w grajdole gdzie mieszkałem. Wychodzę w świat, za to przyniosę przychody kilka razy większe, niż dotychczas.
Żona, jak zwykle, miała obawy, jednak, jej bezzasadne obawy nie były ważne, wobec braku kasy na opłacenie czynszu i perspektywy przejścia na zasiłki z opieki społecznej.

Po kilku miesiącach tej pracy kupiliśmy samochód. Z pensji. Nowy. Mimo, że żona nadal nie pracowała.
Coraz częściej jednak bylem w domu coraz krócej i wracałem nieraz tylko na weekendy.
I wtedy poczułem to, co się stało. Żonie się znudziło to rozstawanie i zaczęła reagować na moje powroty jak kiedyś moja mama, płaczem i złością.
Próbowałem to jakoś ratować. Nie udało się. Szczęśliwe małżeństwo, a w ślad za nim szczęśliwa rodzina odeszły w przeszłość.
Nie wiedziałem jak się ratować. Kody, jakie wspomniałem wcześniej pracowały wskazując mi, że jestem krzywdzony i oszukany. Zdradzony.

Zacząłem czuć się lepiej poza domem niż w ukochanym moim domu.
Znalazłem sobie towarzystwo.
Nauczyłem się spędzać czas w zupełnie inny sposób niż dawniej. 
Odbijałem od kobiety, która była nieszczęśliwa i wściekła na mój widok.
Od tej, która zionęła nienawiścią i syczała: kiedy wreszcie będzie poniedziałek i się wyniesiesz ... 

Trwałem mimo wszystko przy rodzinie.
Aż przyszedł czas, gdy fala złości zaczęła się przelewać. Zaatakowano mnie propozycjami rozwodu, sprzedania domu, podzielenia dzieci. Jedną z najświętszych rzeczy w moim życiu było małżeństwo i sakrament małżeństwa. To zaczęło być niemiłosiernie deptane.
Trwałem.
Nigdy nie wyrażałem zgody na rozwód.
Az do pewnego momentu.
Gdy straciłem wiarę. Wiarę, że to, co ratuję w ogóle jeszcze istnieje.

Powiedziałem, że nie będę bronił jej rozwodu, jeśli go będzie potrzebowała i chciała.
Nagle zniknęły wszystkie złości, eskalacje żądań, awantury.
Jak ręką odjął. Przestała mieć żądania.
Kilka dni później żona została zwolniona z pracy i od tej pory więcej nie pracowała.

Zajęła się domem.
Robi to bardzo dobrze, przejęła wiele moich dawniejszych obowiązków.
Podziwiam ją z daleka, z dystansem. Wiem, że nie mogę pochwalić, bo uzna to za podejrzane.
Coraz bardziej ją lubię. Jednak wiem, że nie mogę jej tego powiedzieć, bo awantury wrócą. Od tamtych czasów awantur minęło już 7 lat. Trwamy obok siebie, choć nie ze sobą, tak jak zapisano w pewnym programie odkrytym przeze mnie, u mojej przyszłej żony,  już w latach 70tych. Ona nie chciała nigdy być blisko, wolała dystans. Coś tam sobie budowała w ten sposób. Co? Nie wiem, może jakąś iluzję? Jednak zostawiam to jej, to nie jest moja sprawa.

Trwamy.

Ktoś poznany jakiś czas temu, przed kim odsłoniłem się nieco bardziej, powiedział na mój widok: Chłopie, ty jesteś jednym wielkim smutkiem ....
Już się nie znamy.
Nikt nie chce znać smutnych ludzi.
Może tylko Bóg. A może i nie ...


poniedziałek, 12 listopada 2012

Chcę

Zauważyłem, że ludzie mają dużą trudność w uznawaniu odpowiedzialności za swoje decyzje i działania. Zwykle szuka się współodpowiedzialnych lub całkowicie odpowiedzialnych za to. Tymczasem, pomijając patologiczne sytuacje zniewolenia, zawsze my odpowiadamy za swoje decyzje i działania, a także, oczywiście za ich bezpośrednie skutki.

Zanim o czymś zdecyduję, coś zrobię, zadaję sobie pytanie, czy mogę to zrobić, czy jestem w stanie. Trzeba sobie zadać koniecznie jeszcze jedno pytanie, czy ja chcę tego o czym decyduję i co robię. Jeśli nie chcę, to rezygnuję z tej decyzji i z tych działań.

Tak, krok po kroku, budujemy swoją wielkość człowieczą.
Wielkość polegającą na jasnej świadomości własnej odpowiedzialności za to o czym decydujemy i co robimy.

sobota, 20 października 2012

Świat Szatana i świat Jezusa Króla

Ludzie zapaleni  dyskusjach nie rozumieją pewnego, waznego zjawiska, bo też nikt ich tego nie uczy i nikt im o tym nie mówi.

Otóż wszystkie zajadłe dyskusje o racje i prawdy nie mają najmniejszego sensu, gdy uświadomicie sobie, ze każdy ma swoją rację, słuszna, bo to jest jego racja. Uświadomić sobie też warto, że istnieje wiele prawd, a dyskutanci usiłują przeforsować prawdę widzianą ze swojej pozycji, pod swoim kątem widzenia. Te prawdy są tak samo względne jak obrazy przedmiotów, pokazywane w najróżniejszych oświetleniach różnych źródeł światła, świecącego z różnych stron, różną barwą i pod różnymi kątami.

Zróbcie kiedyś eksperyment. W ciemnym pokoju ustawcie na pustym stole przedmiot o złożonej geometrii i barwach.
Oglądajcie go przy świetle górnym, bocznym, przy świecy i latarce. Weźcie kawałek przezroczystej kolorowej folii i okryjcie źródło światła tą folią.
Zauważcie jak bardzo zmieniał się widziany przez Was obraz, zwłaszcza gdy będziecie przedmiot oglądać z różnych miejsc i z różnych odległości.

Dokładnie tak samo jest z tzw. "prawdą o przedmiocie dyskusji". Każdy ma swoją. Każdy ma inną. Więc o co się kłócicie?

Zgoła odmiennie mogą wyglądać nie racje, a odczucia.
Odczucia nie emocjonalne, tylko odczucia mentalne o przedmiocie.

Jeśli chcecie, zaaranżujcie sobie inny eksperyment. Potrzebne będzie kilka osób i wiele przedmiotów, takich jakie są w domach.

Ustawiamy osobę na krzesełku i zasłaniamy jej oczy.
Z tyłu za nią, w określonym miejscu, za tym krzesełkiem,  ustawiamy wybrany przez siebie przedmiot. Dajemy osobie ok. 10 minut by poczuła przedmiot mentalnie i opisała go, tak jak czuje, a nie jak widzi. Będą opisywane odczucia a nie wizje pochodzące ze zmysłów. Osoby niech skupią się na tym co czują, a nie na zgadywaniu, co to za przedmiot.
Dość szybko zorientujecie się, że wprawdzie każdy ma trochę inne odczucia, jednak w odczuciu każdego jest cząstka tego, co rzeczywiście jest w przedmiocie. Mało tego. Ujrzycie prawdopodobnie coś niesłychanego. Osoby uczestniczące w eksperymencie kompletnie nie będą się ze sobą kłóciły, co do swoich odczuć. Dlaczego?
Bo wszyscy doskonale wyczuwamy, ze odczucia każdy ma swoje i nie sposób sprawić by ktoś czuł, tak samo jak my :)
Wobec tego nie uprawiamy kłótni na temat odczuć.
Z racjami jest inaczej, bo wolnych ludzi, nas, zniewala się na różne sposoby, byśmy bezwzględnie uznawali jedynie słuszne racje. Racje osób silniejszych. Racje rodziców, starszych, duchownych, nauczycieli, kierowników, dyrektorów, rządzących, policjantów itd, itp.

Jesteśmy bombardowani tymi różnymi, ważniejszymi od nas, racjami, juz od urodzenia, a nawet zanim się urodzimy, co gorsza, zanim się poczniemy...

Przychodzimy na świat mnóstwa różnych racji, w których dominują racje silniejszych. Jeśli wpasujemy się w to i będziemy udawać, że nam to odpowiada i że te racje stają się naszymi racjami, stajemy się elementem diabelskiego systemu, którego szefem jest Książę tego świata, Szatan. 
Jesteśmy całkowicie zniewoleni.

W świecie w którym uznaje się panowanie Jezusa Chrystusa Króla, nie ma miejsca na walkę racji. Jest przestrzeń na miłość. Ponieważ Jezus jest Królem, miłość otacza i wypełnia wszystkich, miłość Boga i wzajemna miłość Bliźniego.
A co z racjami?
Szanujemy poszczególne racje. Podejmujemy takie przedsięwzięcia, które nie godzą w żywotne interesy innych, nie krzywdzą nikogo,  i które przynoszą wspólne dobro. W razie wątpliwości, odniesieniem nie jest ludzka kłótnia, tylko Jezus Król.

Mamy wolna wolę, wybieramy świat, jaki nam odpowiada. :)


wtorek, 14 sierpnia 2012

Gdzie jest Bóg?


Jestem katolikiem z wyboru i jestem szczęśliwy, że nim jestem.
Głupie uwagi różnych osób co do mojego wyznania nie robią na mnie wrażenia. Najczęściej są czynione przez ateistów i osoby błądzące w ciemnościach, pragnące sprowadzić jak najwięcej ludzi w swoje ciemności. Gdy wypowiadają je katolicy, przypominam sobie czasy przedsoborowe i zamknięty świat za Spiżową Bramą, nie do przebrnięcia przez nieortodoksyjnych "pseudokatolickich szpiegów". Brrr... Ten Kościół na szczęście minął. To, co czasem słyszymy nasyconego niechęcią, strachem i nienawiścią od katolików, to jego niegroźne już, moim zdaniem pomruki. Kościół należy do Chrystusa i jego misją jest przekazywać ludziom i głosić Chrystusa, który jest doskonałą miłością. A nie coś odwrotnego.

Wierzę i z rozmów z Bogiem wiem, że dla Niego nie ma większego znaczenia w jakim Kościele ludzie Go chwalą. Te Kościoły i to chwalenie Boga Jemu w ogóle nie są potrzebne, one są dla ludzi, którzy nie umieją sobie inaczej wyobrazić spotkania z Bogiem, jak będąc na kolana przed Nim ze spuszczonym wzrokiem. Jestem tu, bo tu jest do Boga najbliżej. Bóg jest tu osiągalny dla ludzi w uśmiechu dziecka i uścisku przyjaznej dłoni.

Nie da się tego Boga łatwiej odnaleźć ani w pustce buddyjskiej nirvany, ani w uczonych, ewangelickich dysputach nad pożółkłymi papierami, ani w kapiących złotem prawosławnych rytuałach, ani w dawno umarłych egipskich i starosłowiańskich bóstwach, ani w różnorodności kłócących się między sobą bogów hinduskich, ani wreszcie w wyznaniu skazującym wyznawców na prowadzenie świętych wojen, torturowanie i gwałcenie pojmanych jeńców i ich zabijanie - w imię Allaha.
Bóg jest tu - w małej niepozornej Hostii każdego dnia, z rąk każdego kapłana - przychodzący z miłości na świat, do swego ludu, by dać ludowi siłę wiary i siłę życia, by z miłości do ludzi zgładzić ich grzechy poprzez własne umieranie jako człowieka - Człowieczego Syna i Brata.
Bóg jest w Duchu Świętym ogarniającym wszystko co istnieje, napełniającym światłem zrozumienia i energią życia wszystko, co żyje, roznoszącym miłość za najdalsze gwiazdy we wszechświecie.
Bóg jest w Ojcu, który jest źródłem wszystkiego, co jest.

środa, 1 sierpnia 2012

Tunel życia




idę wąskim tunelem między życiem i śmiercią
tunel jest tylko dla mnie
nikt go nie zna, nikt nim nie szedł i nie pójdzie
 
w tunelu jest wszystko co potrzebne
samotność
brak światła
brak drogowskazu
niemożność powrotu
dotkliwa realność
brak celu

z jednej strony ściana życia
z drugiej ciemna przepaść śmierci
i wąska ścieżka pomiędzy
w dodatku kręta

idę
trzymam się ściany 
idę nie wiedząc
kiedy postawię
ostatni krok 
w ciemność 

(Martin, 1.08.2012)

poniedziałek, 30 lipca 2012

Zostaw


Zostaw mi
Wspomnienie lata
Gorące powietrze, szaleństwo traw, ciepła woda
W jeziorze i w bufecie
Gorące oddechy i dotyk
Nerwowość ruchów
By zdążyć na czas
By zdążyć nacieszyć się chwilą
Krzyk spełnienia
Pełnia ukojenia
Jeszcze chwila bliskości
I wieczność oddalenia
I wspomnienie
Zostaw mi je
Na zawsze

(Martin, 30.07.2012)

poniedziałek, 16 lipca 2012

A Duch Boży unosił się ponad wodami ...



Duch Święty jest dla mnie Osobową Miłością, Źródłem Życia.
Kto szuka w Bogu żeńskiego pierwiastka, znajdzie go właśnie w Duchu Świętym.
Duch Święty zapewnia wszechobecność Boga, on przenika wszystko co jest stworzone, by podtrzymywać w stworzeniu życie, a w stworzeniu nieożywionym integralność istnienia. Źródło Życia jest Osobową Miłością emanującą na wszystko stworzenie, nadającą mu sens istnienia, nadającą stworzonemu człowiekowi radość świadomości Dziecka Bożego. Można powiedzieć, że Duch Święty jest Boską Matką, która w miłości nosi swe dziecię, a gdy je porodzi daje mu ciało z ciała swego. Dlatego Duch Święty jest Tym, z którego poczęła Maryja Syna Bożego. Bo to Matka, z woli Ojca poczyna Syna.

Stworzenie ma początek, i zanim powstało, Duch Święty unosił się ponad wodami w przestrzeni wypełnionej chaosem. Duch Święty nie był sam, lecz trwał nieskończenie długo w miłosnej relacji z Bogiem Ojcem i z Synem Bożym, zrodzonym a nie stworzonym, współistotnym Ojcu. Tą współistotność zapewnia Duch Święty, który przechowuje Tajemnicę Miłości Ojca i Syna.

To z tej niezwykłej odwiecznej relacji miłosnej trzech Osób Boskich emanowała Miłość, która uporządkowała chaos bezistnienia, dając początek Stworzeniu i ciągle podtrzymując w Boskiej Miłości jego istnienie, życie i ciągłą transformację w kierunku świadomości bycia Dziećmi Bożymi...
Rozwijanie świadomości żeńskiego aspektu Boga z trudnością postępuje w tradycyjnym Kościele Katolickim i napotyka tu na duży sprzeciw mentalny. Bóg JAHWE jest zazwyczaj rozumiany jako Bóg - Ojciec - uosobienie męskości. A jednak .... przeczytajcie ...


Grzegorz M. Bartosik OFMConv
UKSW – Warszawa

Macierzyństwo duchowe Maryi w macierzyństwie Ducha Świętego
Wszystko, co Maryja ma w sobie wielkiego, pięknego i świętego,
wszystko, co Ona czyni jako Matka Chrystusa i Kościoła,
nie jest niczym innym, jak uczestnictwem w przyczynowości głównej Ducha Świętego,
którego jest  najpokorniejszym i najwierniejszym Narzędziem.
Bp Luigi M. Carli
Pan Bóg ze swej natury jest Bytem aseksualnym1. Jednakże, ponieważ w Starym Testamencie objawiający się Bóg był odbierany przez Izraelitów przede wszystkim jako Bóg pełen mocy, potęgi i siły, a więc pełen cech męskich, postrzegano Go więc przede wszystkim jako Byt „rodzaju męskiego” i przypisywano mu przede wszystkim cechy męskie. W podobny sposób ludzie patrzyli i na ogół nadal patrzą na Boga, który objawił się w pełni w Nowym Testamencie, czyli na Boga Trójjedynego. Wynika to przede wszystkim z faktu, że Druga Osoba Trójcy Świętej objawiała się ludziom jako mężczyzna – Jezus Chrystus, oraz z tego, że Chrystus polecił nazywać Pierwszą Osobę Trójcy Świętej Ojcem. Choć nie brak zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie obrazów Boga pełnego czułości i miłości (a więc przede wszystkim cech kobiecych), to jednak w powszechnym przekonaniu większości chrześcijan Pan Bóg jest „mężczyzną”.
We współczesnej teologii bardzo wyraźnie dostrzegany jest jednak nurt przypisujący Panu Bogu także dość wyraźnie cechy kobiece. Nurt ten, choć najbardziej widoczny jest w  „teologii feministycznej”2, to jednak nie brak zwolenników tego nurtu także wśród teologów – mężczyzn. Niektórzy z nich, i to ci którzy należą do najwybitniejszych (np. Congar3, Laurentin4), w swoich poszukiwaniach i publikacjach wyraźnie mówią o żeńskich cechach Boga. Cechy te dostrzegają zwłaszcza w osobie i działaniu Ducha Świętego5. O macierzyńskich cechach Boga i Ducha Świętego piszą też już współczesne podręczniki trynitologii6, czy pneumatologii7, a niektórzy teologowie stwierdzają wprost, że „byłoby pozbawione sensu, aby reprezentowany przez Pneuma wymiar żeński trzymać z dala od chrześcijańskiego obrazu Boga”8.
Fakt, postrzegania w Bogu cech kobiecych, a zwłaszcza macierzyńskich, skłania wielu współczesnych teologów do pogłębiania tego tematu9. W sposób szczególny cechy te są przypisywane Trzeciej Osobie Trójcy Świętej, a więc Duchowi Świętemu i to nie tylko dlatego, że w Trójcy immanentnej Jego rola jest bierna, receptywna (a więc bardziej „kobieca”), ale przede wszystkim dlatego, że elementy kobiece i macierzyńskie można dostrzec w działaniu Ducha Świętego w stosunku do Kościoła i poszczególnych chrześcijan. Coraz częściej więc współcześni teologowie zaczynają mówić o macierzyństwie Ducha Świętego w stosunku do Kościoła10.
W tym kontekście powstaje pytanie: jak przedstawia się relacja między macierzyńskimi zadaniami Ducha Świętego w stosunku do chrześcijan, a duchowym macierzyństwem Maryi, która przecież jest Matką Kościoła?
Współcześni teologowie najczęściej widzą tę relację w kategoriach partycypacji, i to w sposób analogiczny do tego, w jaki została ukazana przez Sobór Watykański II relacja między pośrednictwem Maryi a pośrednictwem Chrystusa11: tak jak Maryja uczestniczy w jedynym pośrednictwie Chrystusa, tak samo uczestniczy w zbawczym pośrednictwie Ducha Świętego, a zwłaszcza w Jego misji macierzyńskiej12. Najbardziej precyzyjnie i dokładnie wyraził tę myśl Yves Congar, który stwierdził, że „Rola Maryi mieści się w roli Ducha Świętego”13. A zatem, zdaniem francuskiego teologa „trzeba uświadomić sobie głębię związku, jaki istnieje między Dziewicą Maryją a Duchem Świętym, a w konsekwencji pewną wspólnotę roli spełnianej w całkowicie odmiennych warunkach”14.
Na tę wspólnotę roli spełnianej przez Ducha Świętego i Maryję w stosunku do Kościoła zwracał uwagę w ostatnich dziesięcioleciach Nauczycielski Urząd Kościoła. Papież Paweł VI zachęcał biskupów i teologów, do „wnikliwego badania dzieła Ducha Świętego w historii zbawienia”15,  albowiem „z takiego dociekania wyłoni się w szczególności tajemniczy związek pomiędzy Duchem Bożym i Dziewicą Nazaretańską oraz ich wspólne oddziaływanie na Kościół”16. Z kolei Jan Paweł II pisząc w encyklice Redemptoris Mater o macierzyńskim pośrednictwie Maryi zaznacza, że „ten Jej zbawczy wpływ [na wiernych] jest podtrzymywany przez Ducha Świętego, który jak zacienił Dziewicę Maryję, dając początek Jej Boskiemu macierzyństwu, tak nadal Jej towarzyszy w trosce o braci Jej Boskiego Syna”17.
Idąc zatem za wyżej wymienionymi zachętami i wskazaniami papieży, będziemy starali się pokazać w niniejszym artykule, iż w pełni uzasadnione jest mówienie o macierzyństwie duchowym Maryi w kategoriach partycypacji, czyli uczestnictwa w macierzyństwie Ducha Świętego w stosunku do Kościoła. Stąd poniższy artykuł będzie się składał z dwóch części. W części pierwszej zostanie omówiona misja macierzyńska Trzeciej Osoby Boskiej, zwłaszcza w stosunku do Kościoła. Z kolei w części drugiej spróbujemy ukazać związek między macierzyństwem Ducha Świętego a macierzyństwem Maryi i pokazać, że to drugie macierzyństwo jest partycypacją w misji macierzyńskiej Boskiego Parakleta.


1. Macierzyńskie i kobiece cechy Ducha Świętego
Choć już Orygenes wkładał w usta Jezusa stwierdzenie, że Duch Święty jest Jego [Jezusa] Matką18, i wypowiedzi o macierzyńskich cechach Ducha Świętego znajdujemy też w apokryfach19, to jednak w sposób bardziej szeroki przypisywanie Duchowi Świętemu cech kobiecych i macierzyńskich nastąpiło w okresie sporów na temat pochodzenia Ducha Świętego, bezpośrednio przed Soborem Konstantynopolitańskim I (381). Święty Grzegorz z Nazjanzu w swojej Piątej Mowie Teologicznej, wygłoszonej w roku 380, wyjaśniając drugie pochodzenie w Trójcy Świętej, przekonywał, że pochodzenie Ducha Świętego nie musi być rozumiane na sposób rodzenia. Próbował on wyjaśnić pochodzenia w Trójcy Świętej przez analogię do pochodzenia pierwszych ludzi na ziemi. Bóg Ojciec i Adam są ukazywani jako postacie ojcowskie, Bóg Syn i Set (w wyjaśnieniach innych Ojców – Abel) są ukazywani jako postacie synowskie, natomiast Bóg Duch Święty i Ewa – jako postacie macierzyńskie20. I choć faktem jest, że podstawowym motywem przypisania Duchowi Świętemu cech macierzyńskich było pragnienie wyjaśnienia pierwszego i drugiego pochodzenia w Bogu, to jednak, jak wykazują współczesne badania „pojmowanie Ducha Świętego jako postać niewieścią i matczyną ma za sobą długie dzieje i jest zakorzenione w Piśmie Świętym oraz w teologii dogmatycznej”21. Myśl ta rozwinęła się głównie na chrześcijańskim Wschodzie, bowiem na Zachodzie przeciwstawiały się nazywaniu Ducha Świętego Matką tak wielkie autorytety jak św. Augustyn22, czy św. Tomasz z Akwinu23.
Ponownie myśl tę zaczął badać i rozwijać w XIX wieku Mathias Joseph Scheeben24, a w XX wieku głównie Yves Congar25 oraz Lionel Gendron26, którzy przedstawili prezentacje i  analizy historyczne tego zagadnienia. Na Wschodzie myśl ta jest rozwijana i pojawia się u takich współczesnych teologów jak Sergiusz Bułhakow27 , czy Paul Evdokimov28. Także święty Maksymilian Maria Kolbe nie wahał się nazywać Ducha Świętego „Duchem Miłości Matczynej”29 a francuski teolog Henri Manteau-Bonamy określa go mianem „Miłości Macierzyńskiej”, doskonalszej od miłości najdoskonalszej matki ziemskiej w stosunku do swojego męża i swoich dzieci30.
1.1. W wewnętrznym życiu Trójcy Świętej
W pierwszym paragrafie części pierwszej tego artykułu zostanie przeanalizowane, w jakim sensie można mówić o kobiecych i macierzyńskich cechach Ducha Świętego w wewnętrznym życiu Trójcy Świętej, tak immanentnej jak i ekonomicznej. Z kolei w drugim paragrafie zostaną ukazane macierzyństwo Ducha Świętego w stosunku do Kościoła i poszczególnych chrześcijan.
1.1.1. W Trójcy immanentnej
Po raz pierwszy nazywanie Ducha Świętego Matką i przypisywanie mu cech macierzyńskich pojawia się w III i IV wieku, co dokładnie dokumentuje w swojej trylogii Wierzę w Ducha Świętego Yves Congar31.Jednakże pierwszym teologiem, który przedstawił dość oryginalne uzasadnienie tej tezy był Metody z Filippi (z Olimpu, zm. ok. 312 roku), który nawiązując do starożytnej tradycji chrześcijańskiej interpretował historię stworzenia Ewy w nawiązaniu do Chrystusa i Kościoła. Tak jak Bóg z boku Adama wyprowadził Ewę i dał mu ją za żonę, tak z boku Chrystusa wyszedł na krzyżu Duch Święty, aby utworzyć Kościół – Jego Oblubienicę. A zatem Chrystus – Nowy Adam i Kościół – Duch są duchowym Adamem i Ewą. Widać więc wyraźną typologię, w której Ewa jest typem Ducha Świętego i Kościoła32.
Dalszy rozwój tej myśli, a więc przypisywanie Duchowi Świętemu cech kobiecych i macierzyńskich w wewnętrznym, immanentnym życiu Trójcy wiąże się jednak przede wszystkim z dyskusją teologiczną, jaka się zawiązała w obliczu herezji duchoburstwa w drugiej połowie IV wieku. Ojcowie Kościoła szukając najwłaściwszego sposobu wyjaśnienia drugiego pochodzenia w Trójcy Świętej, odwoływali się do analogii pomiędzy pochodzeniami Osób Bożych w Trójcy Świętej, a pochodzeniem pierwszych ludzi na ziemi, którzy zostali stworzeni „na obraz i podobieństwo Boże” (Rdz 1,27). Chcąc wykazać, że w Osoby Boskie mają jedną naturę a różnią się pochodzeniami, Grzegorz z Nazjanzu, a za nim inni Ojcowie Kościoła33 porównywali pochodzenia w Trójcy Świętej do pochodzeń pierwszych ludzi na ziemi. Przytoczmy jeden z tekstów na ten temat, autorstwa Anastazego z Aleksandrii: „Zobaczmy, czy faktycznie trzej pierwsi przodkowie, hipostazy współistotne całej ludzkości, nie zostali uczynieni, co jest także, jak się wydaje, opinią Metodego, w sposób typiczny (typikos), zgodnie z pewnym obrazem świętej współistotnej Trójcy. Adam, bez początku i niezrodzony, byłby typem Boga wszechmocnego i Ojca, bez początku i początku wszystkiego. Syn zrodzony przez niego stanowiłby obraz Syna zrodzonego i Słowa Bożego. Ewa ze względu na swe pochodzenie oznaczałaby hipostazę Ducha Świętego w jej pochodzeniu. I dlatego Bóg nie tchnie w nią tchnienia życia; ona sama bowiem była typicznym obrazem tchnienia i życia Ducha Świętego, ona miała też otrzymać, za pośrednictwem Ducha Świętego, Boga, który jest w rzeczywistości tchnieniem i życiem wszystkich rzeczy”34. I choć, zdaniem Congara, Grzegorz z Nazjanzu (a z nim także Ojcowie mu współcześni) „nie interesuje się żeńskim charakterem Ducha Świętego, którego porównuje do Ewy jedynie ze względu na sposób pochodzenia”35, to jednak typologia jaka została ukazana w IV wieku między Ewą a Duchem Świętym, wyraźnie każe patrzeć na Trzecią Osobę Boską przez pryzmat cech żeńskich, oblubieńczych i macierzyńskich.
Yves Congar przytacza kilku współczesnych teologów, którzy dostrzegają macierzyńskie cechy Ducha Świętego w Trójcy Świętej immanentnej. A. Lamonnyer stwierdza: „Ze wszystkich Osób Boskich jest On [Duch Święty] Tą, która w sposób bardziej szczególny została nam „dana”. Jest On Darem Bożym par excellence i od tego bierze swe imię. W Trójcy Świętej jest On Miłością; to także jest jedno z Jego imion własnych. Ale te określenia przystoją matce bardziej niż komukolwiek innemu i w jakiś sposób określają matkę. Nikt na ziemi nie jest tak nam „dany” jak nasza matka, i ona uosabia miłość w tym, co jest w niej najbardziej bezinteresowne, wielkoduszne, oddane”36.
Również inni teologowie podkreślają, że z faktu, ze Duch Święty jest Osobową MIŁOŚCIĄ Ojca i Syna wynika, że w Nim bardziej niż w Ojcu i Synu widoczne są cechy kobiece. Maura Böckeler stwierdza, że w Trójcy Świętej Syn – Słowo Ojca (Wort) czeka na odpowiedź – Antwort. Tą odpowiedzią jest miłość, czyli Duch Święty, który wraca do Ojca i dopełnia Triadę. Nawiązując do typologii Metodego z Olimpu Böckeler stwierdza, że tak jak niegdyś Adam otrzymał Ewę, tak na krzyżu i w wydarzeniu Pięćdziesiątnicy nowy Adam-Chrystus otrzymał nową Ewę – Kościół, czyli Ducha Świętego w ludzkiej egzystencji. Kobieta (Kościół – Maryja) jest wielkim symbolem danej Bogu odpowiedzi miłości, którą w samym Bogu jest Duch Święty37.
W podobnym duchu wypowiada się Willi Moll, który stwierdza, że szczególną właściwością Ducha Świętego jest jednocząca miłość i przekazywanie życia. A to właśnie są cechy, którą w najwyższym stopniu posiada kobieta, jako dziewica, oblubienica i matka38.
Interesującą interpretację życia wewnętrznego Trójcy Świętej przedstawił François-Xavier Durrwell. Nazywa On Ducha Świętego Miłością-Osobą, w której to Miłości Ojciec rodzi Syna. A zatem Trzeciej Osobie Boskiej jakby z samej natury rzeczy przysługują cechy macierzyńskie39.
A zatem, wychodząc od typologii Metodego z Olimpu i Ojców Kapadockich, dostrzegających w Ewie typ Ducha Świętego (jeżeli chodzi pochodzenia w Trójcy Świętej), współcześni teologowie coraz wyraźniej dostrzegają, iż cechy kobiece, a zwłaszcza macierzyńskie, bardzo dobrze charakteryzują Osobę i dzieło Trzeciej Osoby Boskiej w Trójcy Świętej immanentnej. On jest jednoczącą MIŁOŚCIĄ Ojca i Syna, On jest ICH WZAJEMNYM DAREM, On jest ODPOWIEDZIĄ MIŁOŚCI Syna  na miłość Ojca, On jest OSOBĄ-MIŁOŚCIĄ, w której to miłości Ojciec rodzi Syna. Wszystkie te określenia są cechami, które charakteryzują przede wszystkim kobietę, zwłaszcza matkę.
1.1.2. W Trójcy ekonomicznej
Jeszcze wyraźniej wskazują współcześni teologowie na cechy macierzyńskie Ducha Świętego w Trójcy Świętej ekonomicznej. Chodzi przede wszystkim o zaangażowanie Ducha Świętego w realizację tajemnicy Wcielenia Syna Bożego. Oczywiście nie można ukazywać Ducha Świętego jako Matki rodzącej Syna i konstruować analogii w odniesieniu do rodziny ludzkiej: Bóg Ojciec i „Bóg Matka – czyli Duch Święty” rodzą Boga Syna. Już Święty Tomasz nazwał to niedorzecznością40. Nie mniej warto zwrócić uwagę na te wypowiedzi współczesnych teologów, w których dostrzegane są cechy macierzyńskie Ducha Świętego w Jego działaniu w tajemnicy Wcielenia.
Najwyraźniej pisze o tym Yves Congar, który zauważa trzykrotne „macierzyńskie zaangażowanie Trzeciej Osoby Boskiej” w misję Syna w ekonomii zbawienia:  „Duch realizuje «po macierzyńsku» plan Ojca u progu nowego stworzenia: zrodzenie Słowa-Syna w ludzkiej naturze (por. Łk 1,35 ), w Jego funkcji mesjańskiej (gołębica unosi się nad Jezusem, kiedy głos Ojca mówi: «Tyś jest moim Synem»), w Jego nowym narodzeniu przez zmartwychwstanie i uwielbienie, w sytuacji człowieczeństwa Syna Bożego (Rz 1,4 w powiązaniu z Dz 13,33; Flp 2,6-11; Hbr 5,5)”41. Ta krótka wypowiedź francuskiego Dominikanina wyraźnie sugeruje, że jego zdaniem, Duch Święty na sposób macierzyński „troszczy się” o Syna w czasie jego ziemskiego życia: nie tylko uczestniczy w Jego poczęciu (por. Łk 1,35), ale także troszczy się także o wykonanie do końca przez Niego misji mesjańskiej. Widać tu wyraźną zbieżność koncepcji Congara z koncepcją „trynitarnej inwersji”, zaproponowaną przez Balthasara, według której Duch Święty w czasie ziemskiego życia Jezusa łączy Go z Ojcem, przekazuję wolę Ojca i umacnia Syna do wykonania zleconej misji aż do końca42.
Henry Manteau-Bonamy w kontekście tajemnicy Wcielenia nazywa Ducha Świętego Miłością Macierzyńską Niestworzoną, która przychodzi do Maryi zrealizować w Niej poczęcie Syna Bożego43. Z kolei François-Xavier Durrwell zaznacza, że macierzyństwo jest właściwością Ducha Świętego. To macierzyństwo Duch Święty najpełniej realizuje poprzez Maryję w tajemnicy Wcielenia.  Maryja przyjmuje i wypełnia tę macierzyńską rolę Ducha i staje się Matką Syna Bożego44. Co więcej, zdaniem Durrwella, Duch Święty pełni macierzyńską funkcję w stosunku do Jezusa także w czasie jego ziemskiego życia, bowiem wychowuje i prowadzi Jezusa, a to przecież jest zadanie typowo macierzyńskie45.
1.2. Macierzyństwo Ducha Świętego w stosunku do Kościoła
O ile dostrzeganie macierzyńskich cech Ducha Świętego w Trójcy Świętej immanentnej i ekonomicznej nie było nigdy tak szeroko eksponowane, to zdecydowanie częściej w Tradycji Kościoła i współczesnej teologii dostrzegane jest macierzyństwo Ducha Świętego w stosunku do Kościoła i poszczególnych chrześcijan.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, że już sam Chrystus wskazał, że warunkiem osiągnięcia zbawienia jest „narodzenie z wody i Ducha”(J 3,5-6).  Zdaniem Laurentin’a na macierzyństwo Ducha Świętego w stosunku do Kościoła wskazuje nie tylko fakt, iż każdy chrześcijanin rodzi się w momencie chrztu świętego „z Ducha i w Duchu”. Francuski teolog dostrzega, przede wszystkim, że „ten macierzyński obraz, uznany przez Tradycję, został zasugerowany przez wydarzenie Pięćdziesiątnicy, kiedy Duch Święty rodzi rzeczywiście Kościół widzialny z jego stu dwudziestoma pierwszymi członkami, którzy wychodzą z zamkniętej izby niby z matczynego łona, śpiewają jednym sercem i jednym głosem, przemawiają, nawracają, chrzczą trzy tysiące pierwszych chrześcijan (Dz 2,41) i nie przestaną już celebrować łamania chleba (Łk 24,35; Dz 2,42), przez które Chrystus i Duch jednoczą Kościół (1 Kor 10,17 i 11,23-26)46. Słusznie Laurentin podkreśla, że to Duch Święty rodzi każdego chrześcijanina „utożsamiając go z Chrystusem i utożsamiając Ich, razem, w jedności ciała Chrystusa”47. To Duch Święty sprawia, że chrześcijanie rodzą się do życia Bożego, apostolskiego, duchowego i charyzmatycznego. Jego działanie w stosunku do chrześcijan nosi więc wszelkie znamiona duchowego macierzyństwa. Jest to jednak macierzyństwo transcendentne, bowiem rodzi ich do tego życia nadprzyrodzonego z wnętrza ich samych48. Dlatego słusznie można nazywać Ducha Świętego Matką Kościoła49.
A zatem skoro można   i należy przypisywać Duchowi Świętemu cechy macierzyńskie w stosunku do Wspólnoty wierzących, zapytajmy o to, jakie to są cechy i w jakie sposób Duch Święty je realizuje? Wydaje się, że tak jak w rzeczywistości ziemskiej misja matki polega przede wszystkim na: zrodzeniu i obdarowaniu dzieci życiem, odżywianiu ich, nauczaniu i wychowywaniu oraz wstawianiu się za dziećmi u Ojca i obronie ich przed niebezpieczeństwem, tak można zauważyć, że tę samą misję wypełnia Duch Święty w stosunku do Kościoła. Poniżej pokrótce zostaną omówione te działania Boskiego Parakleta w stosunku do Wspólnoty wierzących.
1.2.1. Obdarowywanie życiem
Jak to już zostało zauważone powyżej podstawowym macierzyńskim zadaniem Ducha Świętego jest obdarowywanie chrześcijan i całego Kościoła życiem nadprzyrodzonym, czyli życiem w stanie łaski uświęcającej50. Nie tylko zrodzenie Kościoła w dniu Pięćdziesiątnicy można porównać do wyjścia dziecka z łona matki na świat. Każdy chrzest jest zrodzeniem człowieka do nowego życia w Chrystusie. To zrodzenie dokonuje się w Duchu Świętym i dzięki Duchowi Świętemu.  Gest zanurzenia człowieka w wodach chrztu świętego nie tylko symbolizuje zanurzenie w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. On pokazuje także , że od tej chwili nowy chrześcijanin powinien żyć jakby zanurzony „w Duchu Świętym”. Duch Święty staje się jakby nowym środowiskiem życia, w którym winien żyć chrześcijanin51. Chrześcijanie żyją w Duchu Świętym jak dziecko w łonie matki52.
To życie łaski, życie nadprzyrodzone jest przywracane i przekazywane chrześcijanom także poprzez sakramenty, zwłaszcza sakrament pojednania. W tym kontekście papież Jan Paweł II nie wahał się nazwać Ducha Świętego „Niewidzialnym Szafarzem życia”53. Każdy kto doświadczył grzechu śmiertelnego, i kto w sakramencie pojednania spotyka się z Miłosierdziem Boga, czuje, że odzyskuje nowe życie, życie nadprzyrodzone, życie w stanie łaski. Sakramenty, a w sposób szczególny sakrament pojednania jest zrodzeniem na nowo „w Duchu Świętym”54. Boski Paraklet wlewając w ludzkie serca swoją łaskę, jak Matka ofiarowuje nam nowe życie.
1.2.2. Karmienie: Słowo Boże i Ciało Pańskie
Tym co powoduje wzrost Kościoła oraz wzrost duchowy każdego chrześcijanina jest karmienie się Słowem Bożym i przyjmowanie sakramentów. Najpełniej dostrzegamy to w Eucharystii, gdzie dla wspólnoty wierzących jest zawsze przygotowany i zastawiony podwójny stół: Stół Słowa i stół Ciała i Krwi Pańskiej. Przyjmowanie tego podwójnego pokarmu jest niezbędne, aby chrześcijanin i Kościół nie tylko wzrastał, ale po prostu żył życiem Bożym55.
Tak jak niezbędny jest pokarm dla podtrzymania życia biologicznego, tak również niezbędny jest pokarm dla podtrzymania życia duchowego. Tymi, którzy karmią nas w naszej drodze do domu Ojca są Chrystus i Duch Święty. Gdy wierni korzystają ze stołu Słowa Bożego „Duch Święty udziela czytającym i słuchającym duchowego rozumienia Słowa Bożego, według dyspozycji ich serca […]. Przez zbawcze bowiem słowo rodzi się wiara w sercach… To Duch Święty daje łaskę wiary, umacnia ją i sprawia jej wzrost we wspólnocie”56. Jest więc Duch Święty jakby Matką, która Słowem Bożym karmi swe dzieci i powoduje ich wzrost, poprzez wzrost wiary w ich sercach.
Podobnie Duch Święty buduje Kościół przez liturgię i sakramenty. To jego dzieło można porównać do karmienia Kościoła pokarmem duchowym, którym jest przede wszystkim Eucharystia. Francesco Lambiasi nazywa Eucharystię pokarmem [dawanym przez] Ducha Świętego57. W Eucharystii nie tylko bowiem działa Syna Boży, ale także Duch Święty. To Boski Paraklet poprzez modlitwę Epiklezy sprawia, że chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Chrystusa. To również On przybywa do naszych serc i je przemienia, dlatego każdą Eucharystię można jego zdaniem nazwać „przedłużeniem Pięćdziesiątnicy”58.
1.2.3. Uczenie i wychowywanie
Sam Chrystus nazwał Ducha Świętego „Duchem prawdy”, który Ma doprowadzić jego uczniów do pełni prawdy i wszystkiego ich nauczyć (por. J 14, 26; 16, 13). Podstawowym zatem zadaniem Ducha Świętego jest misja nauczania59. Nauczanie jest też jedną z podstawowych funkcji, jaką od początku życia dziecka spełnia w stosunku do niego jego matka. Można zatem śmiało powiedzieć, że Duch Święty spełnia w stosunku do Kościoła macierzyńską funkcję nauczania. Coraz częściej we współczesnej teologii ta misja nauczania określana jest także jako misja wychowawcza, czy formacyjna. René Laurentin tak to syntetycznie ujmuje: „Niektórzy autorzy wolą mówić: Duch Święty, «Matka Kościoła». W ten sposób pokazuje się to, co poprzednia metafora [«dusza Kościoła» – przyp. moje G.B.] przesłaniała: niezbywalną tożsamość osób, które tworzą Kościół. Duch Święty nie unicestwia, lecz pobudza i ożywia ich osobowość, tak jak czyni matka, która wychowuje swoje dzieci do ich własnej autonomii i uczy je latać na ich własnych skrzydłach”60. Podobnie o tej misji Ducha Świętego pisze F. X. Durrwell, który stwierdza, że Boski Paraklet prowadzi chrześcijan, wychowuje ich, opiekuje się nimi i pociesza, jak matka swoje dzieci61. Najpełniej na temat „wychowawczych zadań Ducha Świętego” pisze Yves Congar. Jego zdaniem w wychowaniu, które jest nam konieczne, Duch Święty pełni rolę matki. On uczy nas rozpoznawać w Bogu naszego Ojca, a w Chrystusie naszego Brata. Uczy nas praktykowania cnót i żyć w stanie łaski. To jego nauczanie dokonuje się nie tyle w sposób intelektualny, ale przede wszystkim emocjonalny i przez codzienną Jego obecność w naszych sercach62.
1.2.4. Wstawianie się za nami u Ojca
Jedną z cech matki jest to, że wstawia się ona za swoimi dziećmi u ojca, zwłaszcza w tych momentach kiedy dzieci zrobią coś złego. Matka już z natury jest bardziej czuła i skłonna do przebaczenia swoim dzieciom. Tę samą cechę „wstawiania się za nami u Ojca” dostrzegamy w misji i posłannictwie Ducha Świętego. Już sam Chrystus nazywając Ducha Świętego Parakletosem (czyli Rzecznikiem, Orędownikiem i Adwokatem, por. J 14,16; 15,26; 16,7) wskazuje, że misją Ducha jest przede wszystkim wstawianie się za chrześcijanami u Ojca63.
O tej wstawienniczej misji Ducha pisze także św. Paweł: „Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami” (Rz 8,26)64. W innym miejscu zaś święty Paweł dodaje: ”Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła Abba, Ojcze!” (Gal 4,6). A zatem Duch Święty wspiera naszą ludzką słabość, czyni nas dziećmi Bożymi i „przyczynia się za nami” u Ojca.
1.2.5. Ochranianie
Zadaniem rodziców (także matki) jest również ochranianie swoich dzieci (zwłaszcza, gdy są małe) i troska o to, aby nie stało się im nic złego, a więc obrona przed różnego rodzaju niebezpieczeństwami. Podobną misji spełnia Duch Święty w stosunku do Kościoła i poszczególnych chrześcijan. Bardzo wyraźnie ukazał tę misję kard. Józef Ratzinger w swoim Raporcie na temat wiary z roku 1984. Kardynał przypomniał, że największe niebezpieczeństwo grozi Kościołowi i każdemu chrześcijaninowi) ze strony głównego przeciwnika Boga – szatana. Natomiast „rzeczywistym przeciwstawieniem demonów jest Trzecia Osoba Trójcy Przenajświętszej, to znaczy Duch Święty”65. Kardynał wyjaśnił tę tezę w następujący sposób: „Szatan jest w pełnym tego słowa znaczeniu sprawcą podziałów – kimś, kto niszczy wszelkie relacje: te, które człowiek ma sam ze sobą, i te, które ma z innymi ludźmi. Jest on więc najdokładniejszym przeciwieństwem Ducha Świętego, tego «Pośrednika absolutnego», zapewniającego ten związek, na którym opierają się wszystkie inne i z którego też wszystkie wynikają: związek trynitarny, w którym Ojciec i Syn są jednym, jeden Bóg w jedności Ducha”66. Z tej wypowiedzi obecnego papieża możemy wywnioskować, że najlepszym Obrońcą przeciw destrukcyjnej działalności szatana, prowadzącej do podziałów między człowiekiem i Bogiem i między ludźmi jest Duch Święty, który łączy nie tylko Osoby Boże w Trójcy Świętej, ale także nas z Panem Bogiem i nas między sobą. Oddanie się więc kierownictwu Ducha Świętego pozostawanie pod jego kierownictwem i opieką jest najlepszym gwarantem bezpieczeństwa przed pokusami i atakami szatana.
Podsumowując możemy stwierdzić, że Duch Święty posłany Kościołowi po zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Chrystusa prowadzi i uświęca Kościół podczas jego pielgrzymki do domu Ojca, będąc drugim Pośrednikiem i Parakletem realizującym i kontynuującym dzieło zbawcze Syna Bożego. Wśród wielu zadań realizowanych przez Ducha Świętego wiele z nich nosi znamiona troski macierzyńskiej o Kościół i poszczególnych chrześcijan.

Całość - tutaj: 

 http://ptm.rel.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=14:macierzynstwo-maryi-w-duchu-swietym&catid=10&Itemid=134

Artykuł powyższy, zdobyty na forum www.katolik.pl  jest jak olśnienie, nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo daleko zaszedł Kościół Katolicki w rozumieniu Ducha Świętego, choćby wśród uczonych mariologów. Artykuł napełnia szczęściem świadomości, że w Kościele nie brakuje uznanego miejsca dla żeńskości, ani w Bogu samym, ani w Stworzeniu. Bo przecież ten brak był w tradycyjnej nauce Kościoła bardzo dotkliwy. Ostatnie dwa ogłoszone w Kościele dogmaty dotyczą ludzkiej osoby Maryi, jednak nie dotykają żeńskiego pierwiastka istoty Boga, mimo, że od pewnych atrybutów osoby Maryi, do Boskiej Osoby Ducha Świętego jest już bardzo blisko.

A przecież wszystko co stworzone posiada ten niezwykły aspekt nakładającej się, przelewającej się i wzajemnie owocnej męskości i żeńskości. Szczególnym przykładem takiego męsko - żeńskiego stworzenia  jest człowiek, w którym męskość i żeńskość jest wprawdzie ostro zarysowana przez płeć, jednak do formalnej płci nie jest ograniczona. Poprzez złożony układ hormonalny, każdy człowiek przejawia złożoność i wzajemne przenikanie i uzupełnianie się męskości i żeńskości w indywidualnej osobie.

Jakże mógłby być człowiek tak stworzony, przecież na obraz i podobieństwo Boże, gdyby sam Stwórca nie przejawiał takiego właśnie charakteru, złożonej, wzajemnie przenikającej się i owocnej męskości i żeńskości?

Warto było mi wstąpić na to forum, choćby tylko dlatego, by móc dowiedzieć się i upewnić, że ważny aspekt żeńskości Istoty Boga nie został w Kościele przeoczony. To kolejny dowód, że aby znaleźć prawdę o Bogu, nie trzeba uciekać się do religii wschodnich, że wystarczy podjąć dość głębokie studia nad chrześcijaństwem. Inna rzecz, że sami chrześcijanie rzadko mają głęboką świadomość i przemodlenie szczegółów własnej wiary. Jednak to temat na inne opowiadanie.
Mówi mały kwiatek:

Dla mnie Duch Święty jest Osobową Miłością, Źródłem Życia.
Kto szuka w Bogu żeńskiego pierwiastka, znajdzie go właśnie w Duchu Świętym. Jednak rozwijanie tej interpretacji z pewnością wykracza poza klasyczne, katolickie pojmowanie chrześcijańskiego Boga JAHWE.

Duch Święty zapewnia wszechobecność Boga, on przenika wszystko co jest stworzone, by podtrzymywać w stworzeniu życie, a w stworzeniu nieożywionym integralność istnienia. Źródło Życia jest Osobową Miłością emanującą na wszystko stworzenie, nadającą mu sens istnienia, nadającą stworzonemu człowiekowi radość świadomości Dziecka Bożego. Można powiedzieć, że Duch Święty jest Boską Matką, która w miłości nosi swe dziecię, a gdy je porodzi daje mu ciało z ciała swego. Dlatego Duch Święty jest Tym, z którego poczęła Maryja Syna Bożego. Bo to Matka, z woli Ojca poczyna Syna.

Stworzenie ma początek, i zanim powstało, Duch Święty unosił się ponad wodami w przestrzeni wypełnionej chaosem. Duch Święty nie był sam, lecz trwał nieskończenie długo w miłosnej relacji z Bogiem Ojcem i z Synem Bożym, zrodzonym a nie stworzonym, współistotnym Ojcu. Tą współistotność zapewnia Duch Święty, który przechowuje Tajemnicę Miłości Ojca i Syna.

To z tej niezwykłej odwiecznej relacji miłosnej trzech Osób Boskich emanowała Miłość, która uporządkowała chaos bezistnienia, dając początek Stworzeniu i ciągle podtrzymując w Boskiej Miłości jego istnienie, życie i ciągłą transformację w kierunku świadomości bycia Dziećmi Bożymi...
Rozwija się dalsza dyskusja:

http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?f=15&t=19362&start=420


niedziela, 15 lipca 2012

Dziwny jest ten świat


Muzyka: Czesław Niemen
Tekst: Czesław Niemen
Oryginalne wykonanie: Czesław Niemen (Opole 1967) Tu nagranie płytowe

Dziwny jest ten świat,
gdzie jeszcze wciąż
mieści się wiele zła.
I dziwne jest to,
że od tylu lat
człowiekiem gardzi człowiek.

Dziwny ten świat,
świat ludzkich spraw,
czasem aż wstyd przyznać się.
A jednak często jest,
że ktoś słowem złym
zabija tak, jak nożem.

Lecz ludzi dobrej woli jest więcej
i mocno wierzę w to,
że ten świat
nie zginie nigdy dzięki nim.
Nie! Nie! Nie!
Przyszedł już czas,
najwyższy czas,
nienawiść zniszczyć w sobie.

Lecz ludzi dobrej woli jest więcej
i mocno wierzę w to,
że ten świat
nie zginie nigdy dzięki nim.
Nie! Nie! Nie!
Przyszedł już czas,
najwyższy czas,
nienawiść zniszczyć w sobie.

*************************************************************************************

Może najbardziej oryginalna piosenka PRL, utwór który Czesław Niemen nieco schował przed cenzurą, zanim piosenkę wykonał na żywo na festiwalu w Opolu. Potem wybuchł skandal, jednak było za późno, a piosenka wywołała tak wielki aplauz społeczny, że Niemenowi musiano przyznać nagrodę i uczyniono to. To była jedna z nagród dodatkowych. Zaproszono również Niemena do Sopotu, skąd pochodzi niniejsze nagranie. O tej piosence zaczęto pisać w ówczesnych mediach, bo nie była ona zwykłym przebojem, niosła niezwykłe wówczas treści pokojowe i wolnościowe. A trzeba pamiętać, że to był czas na zaledwie kilka miesięcy przed marcem 1968 w Polsce i Wiosną Ludów  1968 we Francji, o czym traktuje między innymi film Mourir d'aimer z Annie Girardot i Bruno Pradal. Można powiedzieć, że wybuch prawdy, wolności, pokoju i miłości pod koniec lat 60 - tych w całej Europie, zainicjował ten skromny człowiek, który nazywał się Czesław Niemen.

Piosenka była tak niezwykła i trudna do wyśpiewania, że przez wiele lat nie odważył się niemal nikt jej śpiewać po Niemenie. Był jednak wyjątek. W 1971 na festiwal w Sopocie przyjechała 25 letnia wówczas piosenkarka bułgarska Pasza Christova i zaśpiewała tę piosenkę. Pamiętam jak dziś to wykonanie. Chciało się stanąć na baczność. W jej wykonaniu było coś podniosłego, to był hołd dla jakichś ludzi poświęcających się wielkiej sprawie pokoju. Wykonanie budziło szacunek. Było bezbłędne muzycznie, wyakcentowane wszystko było do końca i wszystkie nuty były wyśpiewane jak na egzaminie szkolnym. A jednak całość nie była szkolna - była wielka.
Piosenkarka przypominała jakąś niezwykłą kosmitkę, która przyleciała powiedzieć nam coś bardzo ważnego i miała za chwilę odlecieć z powrotem.  Jej wykonanie było o tyle niezwykłe, że w ogóle nie przypominało wykonania Niemena.

Jury doceniło Paszę i przyznało jej I nagrodę za wykonanie piosenki Dziwny jest ten świat.
Jeszcze w tym samym roku 21 grudnia 1971 Pasza Christova zginęła w katastrofie samolotowej w Bułgarii. Była u szczytu sławy. Była też w 2 - gim miesiącu ciąży. Do dziś nie ustalono faktycznych przyczyn katastrofy rosyjskiego samolotu IŁ18, wszystkie materiały dotyczące tego zdarzenia zostały w Bułgarii utajnione. Krążą niepotwierdzone informacje, że katastrofa była zamachem o podłożu politycznym (przemyt broni na Bliski Wschód.
Miałem i mam wrażenie, że Pasza Christova żyła po to, by zaśpiewać ludziom tę właśnie piosenkę.

I jeszcze dwa najpiękniejsze, najciekawsze wykonania piosenki Niemena, jakie znam. Śpiewają Janusz Radek i Grażyna Łobaszewska. Oba nagrania pochodzą z festiwali opolskich. Ciekawostką jest, że wszystkie prezentowane tu nagrania piosenki Dziwny jest ten świat pochodzą z festiwali. Nagranie Niemena i Paszy Christovej są z festiwali w Sopocie.



Dodane 19.06.2013.
I jeszcze jedno niezwykle ciekawe nagranie. Opole 2013. 
Śpiewają Natalia Niemen i Czesław Niemen. 
Wielki szacun.