JAM JEST Światłością Serca
Co lśni w ciemności bytu
I przemienia wszystko na złocisty skarbiec
Umysłu Chrystusa.
Wysyłam mą miłość
Na wsze strony świata
By wymazać wszelkie błędy
I przełamać wszelkie bariery.
JAM JEST potęgą nieskończonej Miłości
Rosnącej w siłę
Aż do jej zwycięstwa,
We wszechświecie bez końca!
JAM JEST !
Poczucie bezpieczeństwa, niewinności i dostatku
TAK JEST !
niedziela, 29 grudnia 2013
niedziela, 7 lipca 2013
Kraków
Kraków jeszcze nigdy tak, jak dziś,
Nie miał w sobie takiej siły i
może to ten deszcz, może przez tę mgłę,
może to mój nastrój
ale w każdej twarzy ciągle widzę cię.
Wśród turystów Rynek tonie znów,
ktoś zakrzyknął głośno, błysnął flesz...
Na Gołębiej twój płaszcz zaczepił mnie
w wystawowym oknie,w autobusie , w tłumie gdzieś...
Widzę cię - tak, wiem
nie zrobię więcej zdjęć - tak, wiem
nie będę prosił, lecz... - tak, wiem
to przecież żaden grzech - tak wiem...
Kraków hejnał gra - tak wita mnie,
patrzy na mnie, jakby wiedział, że
wracam po to, by choć na kilka chwil
zamknąć oczy i móc uwierzyć, że
Widzę cię - tak, wiem. . . itd. x 2
(Autor: P. Myszor, wykonanie: Marek Grechuta i Myslovitz)
***
Wielki stary kochany Krakowieileś ty Polski widział nikt się już nie dowie.
Tyś patrzył na Polaków, ich codzienne losy,
tyś setki lat słyszał nasze polskie głosy.
Byłeś świadkiem radości, widziałeś też klęski,
zawsze przecież ty byłeś prawdziwie zwycięski.
Nawet w czasach trudnych, nawet w czasach wojny,
twój majestat pozwalał nam przetrwać spokojnie.
Pozwoliłeś mi wpleść w twą historię starą
moje chwile szczęścia i rozbłyski wiary,
rodzinne radości i smutne rozstania.,
te spotkania, co były czasem pożegnania.
Nie mam dziś już siły na długie spacery,
pozwól mi jednak jeszcze odwiedzić twe skwery,
przejść na Wawel, na Planty, zajrzeć do Sukiennic
i przyjmij moją miłość, jedną z twych tajemnic.
By kolejne szeregi pokoleń Polaków
chłonęły tu miłość, tu gdzie stary Kraków,
by tu nie tylko mury prastare zostały,
by kochające serca tu bić nie przestawały.
(Martin, 8.07.2013)
poniedziałek, 17 czerwca 2013
Być katolikiem - trudna sprawa
Refleksje na rzekomo katolickim forum:
Forum nie jest katolickie.
Wynika to zarówno z moich doświadczeń:
http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=853071#p853071
jak i wyjaśnień moderatora:
http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=853130#p853130
Wszedłem tu zwiedziony zaproszeniem merss, która przedstawiła mi to forum jako oazę katolickiego pokoju. Lawina pomówień, impertynencji, błota, pomyj, nienawiści, agresji i nieprawdziwego prezentowania istoty wiary katolickiej, jaką tu zastałem, sprawia, że nie chcę tu być wśród uczestników tego forum i być uważany za kogoś spośród tego środowiska.
Poprosiłem uprzejmie blisko miesiąc temu o skasowanie mojego konta na tym portalu. Zamiast realizacji prośby otrzymałem kolejną porcję impertynencji od moderacji. Czy tutejsza moderacja naprawdę nie umie zrealizować normalnej prośby użytkownika, złożonej zgodnie z regulaminem i zgodnie z ogólnie obowiązującym prawem?
Przy okazji.
Thorwald napisał:
Mam jednak nadzieję, że Moderacja nie posunie się do kolejnego curiosum i nie każe teraz jeszcze samym użytkownikom uważać się za kogoś za kogo ktoś całkowicie obcy ich uważa, wbrew odczuciu ich samych
http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=856599#p856599
To się już stało na przełomie 2012/2013 gdy impertynencje i groźby moderator merss sprawiły, że uległem jej i przestałem pisać w działach chrześcijańskich i katolickich, bo ona uznała, że nie jestem katolikiem i stwierdziła, że jeśli tam coś napiszę, to będzie mnie szykanować i represjonować za to.
Ja jestem katolikiem, jednak wtedy na jakiś czas zrezygnowałem z deklarowania się jako katolik, by nie doprowadzać do zgorszenia publicznego poprzez gorszące przepychanki z merss, które, jak wiadomo skądinąd, jest grzechem.
Do deklarowania wiary katolickiej wróciłem po kilku tygodniach, bo przecież nie może być tak, że jakaś agresywna postawa, jakichś ogarniętych nienawiścią do katolików ludzi, miałaby pozbawić mnie wiary w Chrystusa i w Kościół Chrystusowy.
Odchodzę stąd jako katolik, w pełni łączący się z Papieżem.
Cała ta przygoda z forum katolik.pl jednak, nie ukrywam, zachwiała moją wiarą i sprawiła, że potrzebowałem w związku z tym, autorefleksji.
Minęło wiele tygodni od tych przepychanek z pseudo katolikami. Myślę, że moje miejsce nadal jest w Kościele, by bronić tu Chrystusa i ludzi którzy w Niego wierzą i Go kochają. Szatan i jego demony mieszkają tu również i trzeba tu być, by je z Kościoła wyprowadzać, trzymając za Boską Rękę samego Chrystusa.
Szczęść Boże wszystkim ludziom dobrej woli!
http://www.dyskusje.katolik.pl/viewtopic.php?p=858021#p858021
I może najważniejsze, co warto uratować z pogromu na tym pseudo katolickim miejscu:
dwie zasady w stopce podpisu małego kwiatka, zasady, których bronił przed "katolikami" na tym forum:
To wiara i miłość, a nie teologia i filozofia prowadzą do Boga.
Wierzę w Ducha Świętego, który od Ojca i Syna pochodzi.
sobota, 25 maja 2013
Manipulacja
To jeden z moich ostatnich postów na forum katolik.pl.
Zrezygnowałem z pisania tam.
Ja wprawdzie z mediów słucham tylko Radio Maryja, a
w telewizji oglądam wyłącznie serial o rodzinie Kiepskich, to sporo
informacji bieżących wyczytuję z internetu, gdzie nie muszę korzystać z
przygotowanych papek dla lemingów, tylko sam sobie dobieram źródła
informacji, najczęściej ze źródeł zróżnicowanych światopoglądowo.
Rozpoznawać manipulacje w mediach nauczyłem się za czasów Sokorskiego i Szczepańskiego. Pierwsze moje lektury objęły panegiryk na rzecz zmarłego niedawno Stalina w Święrszczyku, którego archiwalny egzemplarz przechował się w domu przez kilka lat bym mógł z nim się zapoznać. Jednym z pierwszych pytań, jakie zadałem w życiu było:
Dlaczego ten sympatyczny Pan z wąsami jest opisany w tym artykule niemal jak Pan Bóg i dobra istota, skoro odkąd pamiętam cała rodzina cierpiała z jego powodu, a niektórzy stracili życie?
Wiem na czym polegają prostackie kłamstwa i wiem na czym polega manipulacja. Miałem okazję przejść pełny kurs technik NLP, które były mi przedstawiane jako coś niezwykle dobrego, ułatwiającego świetlaną przyszłość i znakomitą karierę. Pan Bóg strzegł i podpowiedział mi w intuicji, że to coś bardzo śmierdzi. Rzeczywiście, po latach, gdy z dystansem spojrzałem na NLP w wybranych przez siebie szczegółach zobaczyłem diabelstwo tej techniki. Ona jest jak rak, na którego nie ma lekarstwa. Psychomanipulacją się nasiąka i tego nie da się później z siebie zedrzeć i zetrzeć. Człowiek oszukujący i kłamiący, który włożył w fałszowanie całego siebie jest grzesznikiem przeciwko Duchowi Świętemu. On już nie wierzy Bogu tylko każdemu, kto udawał i udaje Boga w jego własnych fałszerstwach.
Kiedyś na tej zasadzie Urban wierzył Jaruzelskiemu. Dziś Lis wierzy Tuskowi.
A my zdajmy sobie sprawę, że za tymi wiarami stał i stoi szatan - książę kłamstwa. Stoi i śmieje się z nas złośliwie.
Rozpoznawać manipulacje w mediach nauczyłem się za czasów Sokorskiego i Szczepańskiego. Pierwsze moje lektury objęły panegiryk na rzecz zmarłego niedawno Stalina w Święrszczyku, którego archiwalny egzemplarz przechował się w domu przez kilka lat bym mógł z nim się zapoznać. Jednym z pierwszych pytań, jakie zadałem w życiu było:
Dlaczego ten sympatyczny Pan z wąsami jest opisany w tym artykule niemal jak Pan Bóg i dobra istota, skoro odkąd pamiętam cała rodzina cierpiała z jego powodu, a niektórzy stracili życie?
Wiem na czym polegają prostackie kłamstwa i wiem na czym polega manipulacja. Miałem okazję przejść pełny kurs technik NLP, które były mi przedstawiane jako coś niezwykle dobrego, ułatwiającego świetlaną przyszłość i znakomitą karierę. Pan Bóg strzegł i podpowiedział mi w intuicji, że to coś bardzo śmierdzi. Rzeczywiście, po latach, gdy z dystansem spojrzałem na NLP w wybranych przez siebie szczegółach zobaczyłem diabelstwo tej techniki. Ona jest jak rak, na którego nie ma lekarstwa. Psychomanipulacją się nasiąka i tego nie da się później z siebie zedrzeć i zetrzeć. Człowiek oszukujący i kłamiący, który włożył w fałszowanie całego siebie jest grzesznikiem przeciwko Duchowi Świętemu. On już nie wierzy Bogu tylko każdemu, kto udawał i udaje Boga w jego własnych fałszerstwach.
Kiedyś na tej zasadzie Urban wierzył Jaruzelskiemu. Dziś Lis wierzy Tuskowi.
A my zdajmy sobie sprawę, że za tymi wiarami stał i stoi szatan - książę kłamstwa. Stoi i śmieje się z nas złośliwie.
_________________
To wiara i miłość, a nie teologia i filozofia prowadzą do Boga.
Wierzę w Ducha Świętego, który od Ojca i Syna pochodzi.
czwartek, 3 stycznia 2013
osamotnienie
Wyprowadził nas Bóg
na rozstaje dróg.
Zostawił wśród nocy
bez żadnej pomocy.
W naszej poniewierce
mamy tylko serce.
Więc idźmy, działajmy,
serce ludziom dajmy ...
poniedziałek, 24 grudnia 2012
niedziela, 23 grudnia 2012
Trwanie w rozłące
Już jesteśmy po końcu świata, a wciąż w adwencie.
Warto pamiętać, że Pan nie nadszedł, a przyjdzie jak złodziej w nocy...
Czekajmy i trwajmy ...
Znalazłem na wrzucie znakomitą listę piosenek do odtwarzania przez wiele godzin. Pierwsza część zawiera piosenki wykonywane od Alibabek do Heleny Majdaniec, druga część od zespołu No To Co aż po Mirę Zimińską. Obie listy zawierają kilkaset piosenek nieraz bardzo dalekich klimatem od Alibabek, Heleny Majdaniec, No To Co czy Miry Zimińskiej.
http://elementarz12.wrzuta.pl/playlista/1FPLBqiP67U/alibabki_-_majdaniec
http://elementarz12.wrzuta.pl/playlista/9Sa5KlI6i3o/n-z_pol
Zapadłem w klimat piosenek przełomu lat 50 i 60 - lat z których się wywodzę, bo takie piosenki tam przeważają.
Byłem śpiewającym dzieckiem i łapię się co trochę na tym, ze wiele z tych piosenek nie tylko znam, ja je śpiewałem ze słuchu. Bo wtedy nie było skąd wziąć tekstów, zapisywało się je słuchając radia. Telewizji praktycznie nie było.
Takim kultowym przebojem dla mnie w tamtych latach była piosenka Krystyny Konarskiej "Doliny w kwiatach. " Znałem ją na pamięć, bardzo ceniłem i prawie płakałem śpiewając o tej smutnej rozłące między kochającymi się ludźmi.
http://w813.wrzuta.pl/audio/69Alt3y3L3O/krystyna_konarska_-_doliny_w_kwiatach
Doliny w kwiatach to był wielki przebój roku 1966.
Tęskniłem wówczas za ojcem, który od lat był daleko, coraz dalej. Nie rozumiałem wtedy dlaczego tak było, bardzo mnie to bolało. I teraz gdy słuchałem tej piosenki przypomniałem sobie. To wtedy zakodowałem sobie rozstania z bliskimi jako coś bolesnego a spotkania po długim czasie uznałem za cudne chwile pełne szczęścia. Bez płaczów nocnych, jakie słyszałem wtedy z sypialni mamy, zanim tata ponownie wyjechał. Bez posępnych min i nastrojów, jakby ktoś umarł, gdy tata dopiero co wyjechał.
Kilka lat później, gdy dojrzewałem, wprowadziłem sobie kolejny kod na życie.
Ponieważ życie artystyczne było dla mnie niemal oczywiste wówczas, jako sposób życia dla mnie, postanowiłem pokochać "wybitną artystkę" która musiałaby jeździć po świecie za sławą. Ja miałem na nią nieustannie czekać jak Penelopa i jej powrót przekształcać w wielkie domowe i rodzinne święto. Role artystki miała pełnić Zdzisława Sośnicka, Urszula Sipińska lub inna podobna, utalentowana piękna i sławna pani. Ciekawe, ze odwróciły mi się wtedy role, przecież to ja miałem i chciałem być "wybitnym artystą". Może chciałem udowodnić KOBIETOM, że można czekać na ukochanego i gdy wróci, nie robić mu awantur i nie płakać bez sensu?
Mijały lata.
Ożeniłem się z wielką artystką życia. Tak wielką, że z początku tego nie było widać.
Ja nie byłem ani artystą życia, ani nie zostałem wybitnym artystą estradowym. Myślę, że udało mi się nieoczekiwanie zostać artystą w pracy zawodowej i to bynajmniej nie jest ponury żart.
Oczywiście nie przestałem lubić się bawić i może właśnie dlatego praca mnie lubiła a ja lubiłem swoje kolejne prace.
Nadszedł jednak dość szybko czas sprawdzianu naszej odporności na rozłąki.
Pierwszy raz to było w połowie lat 80tych, gdy w domu darły się bliźniaki, a ja dostałem piękne zaproszenie do kończenia pracy doktorskiej w oddalonym o 600 km Szczecinie.
To była trudna decyzja, jednak nie wahałem się by ją podjąć.
Pozostałem z żoną i dzieciakami. Doktoratu nie zrobiłem potem już nigdy.
Jednak bieda aż zapiszczała, gdy urodził się trzeci synek, a rodzina zawisła na mojej jednej, instytutowej pensji. Wtedy podjąłem dalszą decyzję, bardzo ważką. Koniec z pracą w grajdole gdzie mieszkałem. Wychodzę w świat, za to przyniosę przychody kilka razy większe, niż dotychczas.
Żona, jak zwykle, miała obawy, jednak, jej bezzasadne obawy nie były ważne, wobec braku kasy na opłacenie czynszu i perspektywy przejścia na zasiłki z opieki społecznej.
Po kilku miesiącach tej pracy kupiliśmy samochód. Z pensji. Nowy. Mimo, że żona nadal nie pracowała.
Coraz częściej jednak bylem w domu coraz krócej i wracałem nieraz tylko na weekendy.
I wtedy poczułem to, co się stało. Żonie się znudziło to rozstawanie i zaczęła reagować na moje powroty jak kiedyś moja mama, płaczem i złością.
Próbowałem to jakoś ratować. Nie udało się. Szczęśliwe małżeństwo, a w ślad za nim szczęśliwa rodzina odeszły w przeszłość.
Nie wiedziałem jak się ratować. Kody, jakie wspomniałem wcześniej pracowały wskazując mi, że jestem krzywdzony i oszukany. Zdradzony.
Zacząłem czuć się lepiej poza domem niż w ukochanym moim domu.
Znalazłem sobie towarzystwo.
Nauczyłem się spędzać czas w zupełnie inny sposób niż dawniej.
Odbijałem od kobiety, która była nieszczęśliwa i wściekła na mój widok.
Od tej, która zionęła nienawiścią i syczała: kiedy wreszcie będzie poniedziałek i się wyniesiesz ...
Trwałem mimo wszystko przy rodzinie.
Aż przyszedł czas, gdy fala złości zaczęła się przelewać. Zaatakowano mnie propozycjami rozwodu, sprzedania domu, podzielenia dzieci. Jedną z najświętszych rzeczy w moim życiu było małżeństwo i sakrament małżeństwa. To zaczęło być niemiłosiernie deptane.
Trwałem.
Nigdy nie wyrażałem zgody na rozwód.
Az do pewnego momentu.
Gdy straciłem wiarę. Wiarę, że to, co ratuję w ogóle jeszcze istnieje.
Powiedziałem, że nie będę bronił jej rozwodu, jeśli go będzie potrzebowała i chciała.
Nagle zniknęły wszystkie złości, eskalacje żądań, awantury.
Jak ręką odjął. Przestała mieć żądania.
Kilka dni później żona została zwolniona z pracy i od tej pory więcej nie pracowała.
Zajęła się domem.
Robi to bardzo dobrze, przejęła wiele moich dawniejszych obowiązków.
Podziwiam ją z daleka, z dystansem. Wiem, że nie mogę pochwalić, bo uzna to za podejrzane.
Coraz bardziej ją lubię. Jednak wiem, że nie mogę jej tego powiedzieć, bo awantury wrócą. Od tamtych czasów awantur minęło już 7 lat. Trwamy obok siebie, choć nie ze sobą, tak jak zapisano w pewnym programie odkrytym przeze mnie, u mojej przyszłej żony, już w latach 70tych. Ona nie chciała nigdy być blisko, wolała dystans. Coś tam sobie budowała w ten sposób. Co? Nie wiem, może jakąś iluzję? Jednak zostawiam to jej, to nie jest moja sprawa.
Trwamy.
Ktoś poznany jakiś czas temu, przed kim odsłoniłem się nieco bardziej, powiedział na mój widok: Chłopie, ty jesteś jednym wielkim smutkiem ....
Już się nie znamy.
Nikt nie chce znać smutnych ludzi.
Może tylko Bóg. A może i nie ...
Subskrybuj:
Posty (Atom)

