czwartek, 3 stycznia 2013

osamotnienie


Wyprowadził nas Bóg
na rozstaje dróg.
Zostawił wśród nocy
bez żadnej pomocy.
W naszej poniewierce
mamy tylko serce.
Więc idźmy, działajmy,
serce ludziom dajmy ...

niedziela, 23 grudnia 2012

Trwanie w rozłące



Już jesteśmy po końcu świata, a wciąż w adwencie.
Warto pamiętać, że Pan nie nadszedł, a przyjdzie jak złodziej w nocy...
Czekajmy i trwajmy ...

Znalazłem na wrzucie znakomitą listę piosenek do odtwarzania przez wiele godzin. Pierwsza część zawiera piosenki wykonywane od Alibabek do Heleny Majdaniec, druga część od zespołu No To Co aż po Mirę Zimińską. Obie listy zawierają kilkaset piosenek nieraz bardzo dalekich klimatem od Alibabek,  Heleny Majdaniec, No To Co czy Miry Zimińskiej.

http://elementarz12.wrzuta.pl/playlista/1FPLBqiP67U/alibabki_-_majdaniec 

http://elementarz12.wrzuta.pl/playlista/9Sa5KlI6i3o/n-z_pol

Zapadłem w klimat piosenek przełomu lat 50 i 60 - lat z których się wywodzę, bo takie piosenki tam przeważają.
Byłem śpiewającym dzieckiem i łapię się co trochę na tym, ze wiele z tych piosenek nie tylko znam, ja je śpiewałem ze słuchu. Bo wtedy nie było skąd wziąć tekstów, zapisywało się je słuchając radia. Telewizji praktycznie nie było.

Takim kultowym przebojem dla mnie w tamtych latach była piosenka Krystyny Konarskiej "Doliny w kwiatach. " Znałem ją na pamięć, bardzo ceniłem i prawie płakałem śpiewając o tej smutnej rozłące między kochającymi się ludźmi.

http://w813.wrzuta.pl/audio/69Alt3y3L3O/krystyna_konarska_-_doliny_w_kwiatach

Doliny w kwiatach to był wielki przebój roku 1966.

Tęskniłem wówczas za ojcem, który od lat był daleko, coraz dalej. Nie rozumiałem wtedy dlaczego tak było, bardzo mnie to bolało. I teraz gdy słuchałem tej piosenki przypomniałem sobie. To wtedy zakodowałem sobie rozstania z bliskimi jako coś bolesnego a spotkania po długim czasie uznałem za cudne chwile pełne szczęścia. Bez płaczów nocnych, jakie słyszałem wtedy z sypialni mamy, zanim tata ponownie wyjechał. Bez posępnych min i nastrojów, jakby ktoś umarł, gdy tata dopiero co wyjechał.

Kilka lat później, gdy dojrzewałem, wprowadziłem sobie kolejny kod na życie.
Ponieważ życie artystyczne było dla mnie niemal oczywiste wówczas, jako sposób życia dla mnie, postanowiłem pokochać "wybitną artystkę" która musiałaby jeździć po świecie za sławą. Ja miałem na nią nieustannie czekać jak Penelopa i jej powrót przekształcać w wielkie domowe i rodzinne święto. Role artystki miała pełnić Zdzisława Sośnicka, Urszula Sipińska lub inna podobna, utalentowana piękna i sławna pani. Ciekawe, ze odwróciły mi się wtedy role, przecież to ja miałem i chciałem być "wybitnym artystą". Może chciałem udowodnić KOBIETOM, że można czekać na ukochanego i gdy wróci, nie robić mu awantur i nie płakać bez sensu?

Mijały lata.

Ożeniłem się z wielką artystką życia. Tak wielką, że z początku tego nie było widać.
Ja nie byłem ani artystą życia, ani nie zostałem wybitnym artystą estradowym. Myślę, że udało mi się nieoczekiwanie zostać artystą w pracy zawodowej i to bynajmniej nie jest ponury żart.
Oczywiście nie przestałem lubić się bawić i może właśnie dlatego praca mnie lubiła a ja lubiłem swoje kolejne prace.

Nadszedł jednak dość szybko czas sprawdzianu naszej odporności na rozłąki.
Pierwszy raz to było w połowie lat 80tych, gdy w domu darły się bliźniaki, a ja dostałem piękne zaproszenie do kończenia pracy doktorskiej w oddalonym o 600 km Szczecinie.
To była trudna decyzja, jednak nie wahałem się by ją podjąć.
Pozostałem z żoną i dzieciakami. Doktoratu nie zrobiłem potem już nigdy.

Jednak bieda aż zapiszczała, gdy urodził się trzeci synek, a rodzina zawisła na mojej jednej, instytutowej pensji. Wtedy podjąłem dalszą decyzję, bardzo ważką. Koniec z pracą w grajdole gdzie mieszkałem. Wychodzę w świat, za to przyniosę przychody kilka razy większe, niż dotychczas.
Żona, jak zwykle, miała obawy, jednak, jej bezzasadne obawy nie były ważne, wobec braku kasy na opłacenie czynszu i perspektywy przejścia na zasiłki z opieki społecznej.

Po kilku miesiącach tej pracy kupiliśmy samochód. Z pensji. Nowy. Mimo, że żona nadal nie pracowała.
Coraz częściej jednak bylem w domu coraz krócej i wracałem nieraz tylko na weekendy.
I wtedy poczułem to, co się stało. Żonie się znudziło to rozstawanie i zaczęła reagować na moje powroty jak kiedyś moja mama, płaczem i złością.
Próbowałem to jakoś ratować. Nie udało się. Szczęśliwe małżeństwo, a w ślad za nim szczęśliwa rodzina odeszły w przeszłość.
Nie wiedziałem jak się ratować. Kody, jakie wspomniałem wcześniej pracowały wskazując mi, że jestem krzywdzony i oszukany. Zdradzony.

Zacząłem czuć się lepiej poza domem niż w ukochanym moim domu.
Znalazłem sobie towarzystwo.
Nauczyłem się spędzać czas w zupełnie inny sposób niż dawniej. 
Odbijałem od kobiety, która była nieszczęśliwa i wściekła na mój widok.
Od tej, która zionęła nienawiścią i syczała: kiedy wreszcie będzie poniedziałek i się wyniesiesz ... 

Trwałem mimo wszystko przy rodzinie.
Aż przyszedł czas, gdy fala złości zaczęła się przelewać. Zaatakowano mnie propozycjami rozwodu, sprzedania domu, podzielenia dzieci. Jedną z najświętszych rzeczy w moim życiu było małżeństwo i sakrament małżeństwa. To zaczęło być niemiłosiernie deptane.
Trwałem.
Nigdy nie wyrażałem zgody na rozwód.
Az do pewnego momentu.
Gdy straciłem wiarę. Wiarę, że to, co ratuję w ogóle jeszcze istnieje.

Powiedziałem, że nie będę bronił jej rozwodu, jeśli go będzie potrzebowała i chciała.
Nagle zniknęły wszystkie złości, eskalacje żądań, awantury.
Jak ręką odjął. Przestała mieć żądania.
Kilka dni później żona została zwolniona z pracy i od tej pory więcej nie pracowała.

Zajęła się domem.
Robi to bardzo dobrze, przejęła wiele moich dawniejszych obowiązków.
Podziwiam ją z daleka, z dystansem. Wiem, że nie mogę pochwalić, bo uzna to za podejrzane.
Coraz bardziej ją lubię. Jednak wiem, że nie mogę jej tego powiedzieć, bo awantury wrócą. Od tamtych czasów awantur minęło już 7 lat. Trwamy obok siebie, choć nie ze sobą, tak jak zapisano w pewnym programie odkrytym przeze mnie, u mojej przyszłej żony,  już w latach 70tych. Ona nie chciała nigdy być blisko, wolała dystans. Coś tam sobie budowała w ten sposób. Co? Nie wiem, może jakąś iluzję? Jednak zostawiam to jej, to nie jest moja sprawa.

Trwamy.

Ktoś poznany jakiś czas temu, przed kim odsłoniłem się nieco bardziej, powiedział na mój widok: Chłopie, ty jesteś jednym wielkim smutkiem ....
Już się nie znamy.
Nikt nie chce znać smutnych ludzi.
Może tylko Bóg. A może i nie ...


poniedziałek, 12 listopada 2012

Chcę

Zauważyłem, że ludzie mają dużą trudność w uznawaniu odpowiedzialności za swoje decyzje i działania. Zwykle szuka się współodpowiedzialnych lub całkowicie odpowiedzialnych za to. Tymczasem, pomijając patologiczne sytuacje zniewolenia, zawsze my odpowiadamy za swoje decyzje i działania, a także, oczywiście za ich bezpośrednie skutki.

Zanim o czymś zdecyduję, coś zrobię, zadaję sobie pytanie, czy mogę to zrobić, czy jestem w stanie. Trzeba sobie zadać koniecznie jeszcze jedno pytanie, czy ja chcę tego o czym decyduję i co robię. Jeśli nie chcę, to rezygnuję z tej decyzji i z tych działań.

Tak, krok po kroku, budujemy swoją wielkość człowieczą.
Wielkość polegającą na jasnej świadomości własnej odpowiedzialności za to o czym decydujemy i co robimy.

sobota, 20 października 2012

Świat Szatana i świat Jezusa Króla

Ludzie zapaleni  dyskusjach nie rozumieją pewnego, waznego zjawiska, bo też nikt ich tego nie uczy i nikt im o tym nie mówi.

Otóż wszystkie zajadłe dyskusje o racje i prawdy nie mają najmniejszego sensu, gdy uświadomicie sobie, ze każdy ma swoją rację, słuszna, bo to jest jego racja. Uświadomić sobie też warto, że istnieje wiele prawd, a dyskutanci usiłują przeforsować prawdę widzianą ze swojej pozycji, pod swoim kątem widzenia. Te prawdy są tak samo względne jak obrazy przedmiotów, pokazywane w najróżniejszych oświetleniach różnych źródeł światła, świecącego z różnych stron, różną barwą i pod różnymi kątami.

Zróbcie kiedyś eksperyment. W ciemnym pokoju ustawcie na pustym stole przedmiot o złożonej geometrii i barwach.
Oglądajcie go przy świetle górnym, bocznym, przy świecy i latarce. Weźcie kawałek przezroczystej kolorowej folii i okryjcie źródło światła tą folią.
Zauważcie jak bardzo zmieniał się widziany przez Was obraz, zwłaszcza gdy będziecie przedmiot oglądać z różnych miejsc i z różnych odległości.

Dokładnie tak samo jest z tzw. "prawdą o przedmiocie dyskusji". Każdy ma swoją. Każdy ma inną. Więc o co się kłócicie?

Zgoła odmiennie mogą wyglądać nie racje, a odczucia.
Odczucia nie emocjonalne, tylko odczucia mentalne o przedmiocie.

Jeśli chcecie, zaaranżujcie sobie inny eksperyment. Potrzebne będzie kilka osób i wiele przedmiotów, takich jakie są w domach.

Ustawiamy osobę na krzesełku i zasłaniamy jej oczy.
Z tyłu za nią, w określonym miejscu, za tym krzesełkiem,  ustawiamy wybrany przez siebie przedmiot. Dajemy osobie ok. 10 minut by poczuła przedmiot mentalnie i opisała go, tak jak czuje, a nie jak widzi. Będą opisywane odczucia a nie wizje pochodzące ze zmysłów. Osoby niech skupią się na tym co czują, a nie na zgadywaniu, co to za przedmiot.
Dość szybko zorientujecie się, że wprawdzie każdy ma trochę inne odczucia, jednak w odczuciu każdego jest cząstka tego, co rzeczywiście jest w przedmiocie. Mało tego. Ujrzycie prawdopodobnie coś niesłychanego. Osoby uczestniczące w eksperymencie kompletnie nie będą się ze sobą kłóciły, co do swoich odczuć. Dlaczego?
Bo wszyscy doskonale wyczuwamy, ze odczucia każdy ma swoje i nie sposób sprawić by ktoś czuł, tak samo jak my :)
Wobec tego nie uprawiamy kłótni na temat odczuć.
Z racjami jest inaczej, bo wolnych ludzi, nas, zniewala się na różne sposoby, byśmy bezwzględnie uznawali jedynie słuszne racje. Racje osób silniejszych. Racje rodziców, starszych, duchownych, nauczycieli, kierowników, dyrektorów, rządzących, policjantów itd, itp.

Jesteśmy bombardowani tymi różnymi, ważniejszymi od nas, racjami, juz od urodzenia, a nawet zanim się urodzimy, co gorsza, zanim się poczniemy...

Przychodzimy na świat mnóstwa różnych racji, w których dominują racje silniejszych. Jeśli wpasujemy się w to i będziemy udawać, że nam to odpowiada i że te racje stają się naszymi racjami, stajemy się elementem diabelskiego systemu, którego szefem jest Książę tego świata, Szatan. 
Jesteśmy całkowicie zniewoleni.

W świecie w którym uznaje się panowanie Jezusa Chrystusa Króla, nie ma miejsca na walkę racji. Jest przestrzeń na miłość. Ponieważ Jezus jest Królem, miłość otacza i wypełnia wszystkich, miłość Boga i wzajemna miłość Bliźniego.
A co z racjami?
Szanujemy poszczególne racje. Podejmujemy takie przedsięwzięcia, które nie godzą w żywotne interesy innych, nie krzywdzą nikogo,  i które przynoszą wspólne dobro. W razie wątpliwości, odniesieniem nie jest ludzka kłótnia, tylko Jezus Król.

Mamy wolna wolę, wybieramy świat, jaki nam odpowiada. :)


wtorek, 14 sierpnia 2012

Gdzie jest Bóg?


Jestem katolikiem z wyboru i jestem szczęśliwy, że nim jestem.
Głupie uwagi różnych osób co do mojego wyznania nie robią na mnie wrażenia. Najczęściej są czynione przez ateistów i osoby błądzące w ciemnościach, pragnące sprowadzić jak najwięcej ludzi w swoje ciemności. Gdy wypowiadają je katolicy, przypominam sobie czasy przedsoborowe i zamknięty świat za Spiżową Bramą, nie do przebrnięcia przez nieortodoksyjnych "pseudokatolickich szpiegów". Brrr... Ten Kościół na szczęście minął. To, co czasem słyszymy nasyconego niechęcią, strachem i nienawiścią od katolików, to jego niegroźne już, moim zdaniem pomruki. Kościół należy do Chrystusa i jego misją jest przekazywać ludziom i głosić Chrystusa, który jest doskonałą miłością. A nie coś odwrotnego.

Wierzę i z rozmów z Bogiem wiem, że dla Niego nie ma większego znaczenia w jakim Kościele ludzie Go chwalą. Te Kościoły i to chwalenie Boga Jemu w ogóle nie są potrzebne, one są dla ludzi, którzy nie umieją sobie inaczej wyobrazić spotkania z Bogiem, jak będąc na kolana przed Nim ze spuszczonym wzrokiem. Jestem tu, bo tu jest do Boga najbliżej. Bóg jest tu osiągalny dla ludzi w uśmiechu dziecka i uścisku przyjaznej dłoni.

Nie da się tego Boga łatwiej odnaleźć ani w pustce buddyjskiej nirvany, ani w uczonych, ewangelickich dysputach nad pożółkłymi papierami, ani w kapiących złotem prawosławnych rytuałach, ani w dawno umarłych egipskich i starosłowiańskich bóstwach, ani w różnorodności kłócących się między sobą bogów hinduskich, ani wreszcie w wyznaniu skazującym wyznawców na prowadzenie świętych wojen, torturowanie i gwałcenie pojmanych jeńców i ich zabijanie - w imię Allaha.
Bóg jest tu - w małej niepozornej Hostii każdego dnia, z rąk każdego kapłana - przychodzący z miłości na świat, do swego ludu, by dać ludowi siłę wiary i siłę życia, by z miłości do ludzi zgładzić ich grzechy poprzez własne umieranie jako człowieka - Człowieczego Syna i Brata.
Bóg jest w Duchu Świętym ogarniającym wszystko co istnieje, napełniającym światłem zrozumienia i energią życia wszystko, co żyje, roznoszącym miłość za najdalsze gwiazdy we wszechświecie.
Bóg jest w Ojcu, który jest źródłem wszystkiego, co jest.

środa, 1 sierpnia 2012

Tunel życia




idę wąskim tunelem między życiem i śmiercią
tunel jest tylko dla mnie
nikt go nie zna, nikt nim nie szedł i nie pójdzie
 
w tunelu jest wszystko co potrzebne
samotność
brak światła
brak drogowskazu
niemożność powrotu
dotkliwa realność
brak celu

z jednej strony ściana życia
z drugiej ciemna przepaść śmierci
i wąska ścieżka pomiędzy
w dodatku kręta

idę
trzymam się ściany 
idę nie wiedząc
kiedy postawię
ostatni krok 
w ciemność 

(Martin, 1.08.2012)